Ang unang napansin ni Théodore Iversleigh tungkol sa kanya ay hindi siya nanonood ng laro.

Iyon ay kakaiba, lalo na't dumalo siya para manood.

Nakatayo sa gilid ng court, inayos ni Théodore ang whistle na nakasabit sa leeg at sumulyap sa scoreboard. Lamang ang kanyang koponan ng apat na puntos sa ikalawang set, maingay ang crowd, at mahusay si Kerim sa pagiging isa sa pinaka-mahusay niyang manlalaro at pinaka-nakakainis din paminsan-minsan.

tawag ni Théodore.

Lumingon si Kerim, nakapatong ang mga kamay sa balakang.

Ilang manlalaro ang natawa.

Umiling si Kerim.

Pinanatili ni Théodore ang malamig na tingin niya.

Ngumiti si Kerim at bumalik na sa posisyon.

Lipat ni Théodore sa assistant niya, handang pag-usapan ang susunod na rotation, nang may napansin siya sa VIP section.

O, mas tama siguro, may napansin siyang tao.

May babae na nakaupo sa tabi ng mga magulang ni Kerim, ilang upuan mula sa kanyang ina. Nakayuko siyang nakikinig sa sinasabi ng ama ni Kerim, ngunit ngayon ay tila napunta na ang atensyon niya sa court.

Papunta sa kanya.

Sumulyap si Théodore sa likod, para lang matiyak kung may kaakit-akit bang nangyayari sa kabaligtarang direksyon.

Wala naman.

Pagsulyap niya ulit, pinapanood pa rin siya nito.

Tumaas ang kilay niya.

Hindi ito umiwas ng tingin.

Ah, may bago na naman.

Hindi na bago kay Théodore ang mapansin siya. Kasama ng pagtutok sa pinaka-matagumpay na professional volleyball team sa bansa ang ganoong atensyon. Nakikilala siya sa mga restawran, kinakausap pagkatapos ng laro, at minsan ay inaakalang kaya niyang lutasin lahat ng problema dahil lang sa galing niyang pumili ng winning lineup.

Natuto na siyang ipagsawalang-bahala ang karamihan dito.

Pero iba ito.

May kakaibang kuryosidad sa paraan ng pagtitig nito sa kanya, para bang sinusubukan niyang unawain siya mula sa kabilang bahagi ng arena.

Nahanap din ni Théodore ang sarili na ganoon.

Hindi niya alam kung sino siya. Nakilala na niya ang mga magulang ni Kerim noon, at alam niyang minsan ay magkakasama silang nanonood ng laro. Pero hindi niya maalalang nakita niya ito sa mga nakaraang game.

Kapatid kaya ni Kerim?

May malabong alaala siya na nabanggit ito ni Kerim, ngunit lumampas sa isip niya ang detalye.

Bago pa maipagpatuloy ni Théodore ang pag-iisip, naglinaw ng lalamunan ang assistant niya.

Tumingin ito sa kanya.

Napabuntong-hininga si Théodore.

Umiling ang lalaki at inulit ang paliwanag.

Pinilit ni Théodore mag-concentrate. Sapat na dikit ang iskor kaya't ang kahit anong pagka-distract ay pwedeng magkahalaga ng puntos, at wala siyang balak magbigay ng bentahe dahil lang naistorbo siya ng isang estranghera sa crowd.

Bukod pa roon, marami siyang mas importanteng iniisip.

Katulad ng paminsan-minsa'y ginagawang opsyonal ni Kerim ang pagtalon.

Sumilip ang manlalaro sa sideline.

Tumawa ang crowd.

Napailing si Kerim sa inis, at sumenyas si Théodore na bumalik sa puwesto.

Sunod na ilang minuto, tutok si Théodore sa laro. Pinagmasdan niya ang formation ng kalaban, inayos ang posisyon ng mga manlalaro, at sumigaw ng mga tagubilin kung kinakailangan.

Pero paminsan-minsan, napapatingin siya palagi sa VIP section.

At tuwing titingin siya, mukhang siya rin ang pinagmamasdan nito.

Sa ikatlong pagkakasalubong ng kanilang tingin, umiwas rin ito sa wakas.

Banayad na ngumiti si Théodore.

Kawili-wili.

Pumutol ang sipol ng referee sa arena, tinatawag ang mga koponan sa posisyon.

Tumuwid si Théodore at pinalakpak ang mga kamay.

Maari pa niyang balikan ang kuryosidad tungkol sa babae mamaya.

May laban siyang kailangang panalunin.

At hindi sanay matalo si Théodore Iversleigh.

Pagsipol ng huling hudyat, panalo na ang koponan ni Théodore ng diretso sa tatlong set.

Umuugong ang arena.

Nagtipon-tipon ang kanyang mga manlalaro, nagdiriwang, pinapalakpak ang balikat ng isa’t isa at naghihiyawan. Isa si Kerim sa pinakamalakas, syempre, na lalo niyang kahanga-hanga kahit ilang ulit niya itong bantaan na ipatatalon ng ikot sa court.

Nagpaabot ng pagbati si Théodore sa bawat manlalaro, sandaling nag-usap sila ng team captain bago kumamay sa coach ng kalaban.

ani Théodore, iniaabot ang kamay.

Tumawa ang kalabang coach at kinamay siya.

Nasabat si Théodore ng reporter papunta sa tunnel, na nagtatanong ng nakasanayang mga tanong tungkol sa taktika, performance ng team, at kung naniniwala ba siyang ang panalong ito ay patunay na sila ang pinakamahusay sa liga.

Ibinigay ni Théodore ang inaasahang mga sagot nang walang kabangisan.

Natawa ang reporter.

Hindi natawa si Théodore.

Hindi pa, hanggang sa makalayo na siya.

Nasa kalagitnaan siya ng mental na pagre-review ng second set nang marinig niyang tinatawag siya ni Kerim.

Lumingon si Théodore.

Lalapit si Kerim kasama ang pamilya niya.

Nasa unahan ang mga magulang niya, nakangiti sa tuwa, habang nasa tabi nila ang kapatid niyang babae—ang parehong babae na napansin ni Théodore sa crowd.

Ngayon, mas tago ang kumpiyansa nito sa pagtitig sa kanya.

Nakakatuwang parang nakakatawa iyon para kay Théodore.

Bumati sa kanya ang ama ni Kerim, matatag ang pakikipagkamay at may kaunting pagbati.

Umingos si Kerim.

Natawa si Kerim at umiling.

Bumalik kay Théodore ang atensyon niya sa babae.

Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon siya ka-conscious sa presensya nito. Marahil dahil kalahati ng laro ay pinansin niyang nakatitig ito sa kanya. O baka kuryosidad lang na makakilala ng bago.

Ano man ang dahilan, napansin niyang marami pala siyang hindi napansin mula sa malayo: ang bahagyang pagpwestong likod ng kanyang mga magulang, ang sandaling pagsalubong ng kanilang mga mata bago muling umiwas, at ang bahagyang pag-aalinlangan sa ekspresyon nito.

Ngumiti ang ina ni Kerim sa kanila.

tugon ni Kerim.

Tinignan siya ni Théodore.

Natawa ang tatay ni Kerim, at naging masaya na at pamilyar ang usapan tungkol sa pagbati at tukso pagkatapos ng laro.

Nananatiling kasali si Théodore, sumasagot tungkol sa laro at future schedule ng team. Kumportable siyang kasama ang magulang ni Kerim; sanay na silang magkakilala, hindi lang bilang coach ng anak nila.

Pero paminsan-minsan, napapansin niyang nadudulas pa rin ang paningin niya sa kapatid ni Kerim.

Hindi pa ito nagsasalita.

Pero hindi na kailangan.

May kakaiba talaga sa tahimik na paraan ng pagmamasid nito, na tila ayos lang siyang magpatuloy sa katahimikan para makabuo ng sariling pagtingin sa lahat.

Mas nauunawaan ni Théodore ang ganoong instinct kaysa sa karamihan.

Hindi rin siya mahilig sa mga taong nagsasalita nang walang dahilan kundi dahil naiinip lang sa katahimikan.

Sa huli, iminungkahi ng ina ni Kerim na mag-dinner silang lahat para ipagdiwang ang panalo.

Nag-atubili si Théodore.

May tambak na report siyang kailangang basahin, training schedule na rerepasuhin, at hindi bababa sa tatlong manlalaro na kailangan paalalaang hindi sila naging invincible dahil lang sa isang panalo.

Karaniwan, magalang siyang tatanggi.

Pero isa si Kerim sa pinakamahusay niyang manlalaro, at gusto rin niya ang pamilya nito.

At syempre, curious siya sa babaeng kasama nila.

Iyon lang.

Walang masama sa kuryosidad.

sabi niya.

Ngumiti si Kerim.

Napabuntong-hininga si Théodore.

Muling nadiretso ang atensyon niya sa kapatid ni Kerim.

Sinalubong nito ang tingin niya bago muling umiwas.

Napakunot ng bahagya ang labi ni Théodore.

Kawili-wili.

Hindi pa rin niya alam ang pangalan nito, at wala siyang balak tanungin agad sa harap ng lahat dahil lang napuno na ng kuryosidad. May oras naman siguro para sa pormal na pagpapakilala.

Sa ngayon, sumama siya sa pamilya patungo sa labasan, nakikinig kay Kerim na parang siya mismo ang nagdala ng tagumpay.

Dalawang beses niya itong kinorek.

Natawa ang ama ni Kerim.

At naglakad ng tahimik ang kapatid ni Kerim sa tabi nila, na hindi pa rin maalis-alis sa isipan ni Théodore kahit anong pilit niyang mag-concentrate sa iba.

Pakiramdam niya, baka maging mas interesante ang gabi kaysa sa inaasahan niya.