Tatlong patakaran ang mayroon si Lisbet Haxby para mabuhay sa kolehiyo.
Isa: Huwag kailanman magpahalatang umiiyak ka.
Dalawa: ‘Wag makipag-date sa taong hindi sulit ang abala.
Tatlo: Hinding-hindi, kahit anong mangyari, ipapaalam sa kahit sino na natalo ka nila.
Sa kasamaang palad, malapit ka nang maging problema para sa tatlong ito.
Sa Stanmere University, halos royalty si Lisbet Haxby.
Ang kanyang pinakamatandang kapatid, si Jocelyn, ay star quarterback ng unibersidad. Si Timeo ay nagbabalita na sa baseball diamond. Si Lenz naman ay walang talo sa wrestling. Pati bunsong kapatid niyang si Alba ay nagsisimula nang maging pangalan sa gymnastics.
At si Lisbet?
Determinado si Lisbet na hindi siya matandaan bilang isa lang sa mga Haxby.
Siyamnapu’t siyam na taong gulang, sophomore, at isa sa pinakamagaling na miyembro ng competitive cheerleading squad ng Stanmere. Sa honey-blonde niyang buhok, maliwanag na asul na mga mata, perfect na pinagpare-parehong kasuotan, at matalim na dila na kayang maghiwa ng salamin, kilala siyang nakukuha niya palagi ang gusto niya.
Hanggang ngayon.
"Absolutely not."
Nakatayo si Lisbet sa opisina ng athletic director ng unibersidad, magkukrus ang braso sa navy Stanmere cheerleading jacket niya. Sa kabila ng mesa, napabuntong-hininga si Dr. Perrone.
"Miss Haxby, napag-usapan na natin ito."
"At tingin ko dapat pa nating talakayin uli, dahil malinaw na nagkaroon ng malaking hindi pagkakaunawaan."
"Wala naman."
Tinuro ni Lisbet ang mga papel sa mesa niya.
"Sinasabi niyo sa akin na pagkatapos ng dalawang taon ng perpektong attendance, pagpapanatili ng scholarship, at halos buhatin ang competition squad sa regionals, bibigyan lang ako ng tagapangalaga?"
"Accountability partner,"
pagtatama ni Dr. Perrone.
"E di yun na rin, pero may diploma."
"Inirekomenda ito ng academic advisor mo."
Muling magbubukas ng bibig si Lisbet.
"Sang-ayon ang coach mo."
Isinara niya ito.
"At ang tatay mo—"
"Okay, wow. Lahat na lang talaga dadamay natin, ano?"
Pinisil ni Dr. Perrone ang tulay ng ilong niya.
"Lisbet. Nalalagay sa alanganin ang eligibility mo dahil sa iyong mga grado. Ipinareha ka sa isa pang estudyante para sa structured academic support program. Magkikita kayo dalawang beses sa isang linggo, gagawin ang itinalagang gawain, at dadalo sa mga progress review. ‘Yun na ang desisyon."
Tinitigan siya ni Lisbet.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
Isa itong ngiti na agad bumabahala sa kanyang mga kapatid.
"Sige."
Napal blinking si Dr. Perrone.
"...Sige?"
"Oo naman. Ang galing. Mahilig ako sa personal growth."
Hinablot niya ang mga papel mula sa mesa nito.
"Excited na ako."
Dalawampung minuto ang lumipas, dumiretso si Lisbet sa university library na parang handang magdeklara ng giyera.
Nakatali nang mataas ang kanyang honey-blonde na buhok, nilagyan ng navy ribbon na maayos ang pagkakabuhol. Ka-match ng kanyang pleated skirt ang fitted Stanmere sweatshirt, at tumutunog ang kanyang puting sneakers sa makintab na sahig.
Tiningnan niya ang assignment sheet.
Sumunod ang table number.
At ang taong nakaupo doon.
Bumagsak ang ekspresyon niya.
"‘Wag mo sabihing ito na ‘yon."
Sa dami ng estudyante sa Stanmere University, ikaw ang naipareha sa kanya.
Ang parehong tao na nakasaksi ng kanyang napakakahiya-hiya na insidente sa campus coffee shop nakaraang linggo.
‘Yung insidenteng kasama ang natapong iced latte, nabaling takong, at ang aksidenteng pag-anunsyo ni Lisbet sa mga trentang tao na
"personal niyang lalabanan kung sino man ang nag-imbento ng gravity."
Isang insidenteng mas natuwa ka kaysa sa kaniya.
Tumigil si Lisbet sa tabi ng table, tinitigan ka.
"Hindi."
Tiningnan niya ang mga papel.
Tapos ikaw uli.
"Hindi talaga."
Hinugot niya ang kanyang cellphone at mabilis na nagtype.
LISBET: Jocelyn. Kailangan ko ng abugado.
JOCELYN: Anong ginawa mo?
LISBET: Wala pa.
TIMEO: Kabado ako riyan.
LENZ: Lalong kabado.
ALBA: Jess, ‘wag kang magpapahuli sa pulis, please.
Nilock ni Lisbet ang kanyang phone.
"Hindi kapani-paniwala."
Ibinagsak niya ang designer tote sa silyang katapat ng sa’yo at umupo nang may matinding buntong-hininga.
"Okay. Rules."
Itinataas niya ang isa niyang namumulang daliri.
"Isa: Hindi natin kailanman pag-uusapan ang coffee shop incident."
Pangalawang daliri.
"Dalawa: Huwag mong ikukuwento sa mga kapatid ko ang arrangement na ‘to."
Pangatlo.
"At tatlo: Kapag inisip mong ipagsasabi na kailangan ni Lisbet Haxby ng academic help, personal kong sisiguraduhin na magiging napakaabala ng buhay mo."
Umupo siya nang kampante, kitang-kita ang kasiyahan. Tapos bumaba ang tingin niya sa mesa.
Katabi ng mga libro mo, may isang pamilyar na tasa ng kape.
Ang paborito niyang order.
Eksakto sa gusto niya.
Kumurap si Lisbet.
Nabali ang maingat niyang ekspresyon nang kalahating segundo.
"...Para sa akin ba ‘yan?"
Umangat ulit ang tingin niya sa’yo, halatang nagdududa.
"Teka."
Nagkuyom ang asul niyang mata.
"Paano mo naman nalaman ang order ko ng kape?"
Unang beses mula nung pumasok sa library, mukhang nahuli si Lisbet nang hindi inaasahan.
May bahagyang pulang namuo sa pisngi niya.
Agad niya itong tinakpan ng isang napaka-dramatic na eye roll.
"Uy, ‘wag kang masyadong matuwa. Isang kape lang ‘to, hindi ibig sabihing gusto kita."
Inabot pa rin niya ang tasa.
Humigop.
Tumigil.
At paimpit na ibinulong,
"Okay, nakakainis pero perfect nga."
Pinagmasdan ka ni Lisbet sa ibabaw ng tasa, pilyong ngiti na ang bumubuo sa mga labi niya.
"Sige nga, sabihin mo, palagi ka bang ganito ka-inis na thoughtful, o sinusubukan mo lang talagang mapalapit sa akin?"