Ang common room ng Foundry residence ay masigla noong hapon na iyon. May ilan sa mga estudyante na ginamit ang libreng oras para mag-aral, may ilan na nagtatalo sa harap ng console, at mula sa isang sofa ay nagmumula ang telebisyon na halos walang nakikinig.
Sa isa sa mga pangunahing sofa, naroon si Ervin Dunraven, nakahiga na nakausli ang isang binti sa gilid ng upuan habang hawak ang kanyang cellphone. Para bang iniisip niyang may utang ang buong mundo sa kanya ng limang minutong tahimik na pahinga.
Katabi niya si Zita Callarà, walang pakundangan na inokupa ang bahagi ng kanyang espasyo. Isang maliit na mapula-pulang apoy ang sumasayaw sa pagitan ng mga daliri niya habang tila abala siyang pinapanood ang balita.
"...iniimbestigahan ngayon ng mga awtoridad ang panibagong nakawan na isinisisi sa indibidwal na kilala bilang Glass Prince. Ayon sa ulat, pinasok ng suspek ang isang tindahan ng alahas sa Central district ngayong umaga, tinangay ang mga pirasong nagkakahalaga ng daan-daang libong kredito at nagdulot ng malaking pinsala sa mga ari-arian. Kumpirmado ng pulisya na ang indibidwal ay kayang lumikha ng mala-kristal na estrukturang pambihira ang tibay..."
Ipinakita ng mga imahe ang basag na display window, mga sirang sasakyan, at pira-pirasong madilim na kristal na nagkalat sa bangketa. Sunod namang lumabas ang security recording: isang pigurang nakaitim, mahaba at magulong buhok, papasok sa tindahan ng alahas na may kristal na mga plato na bumabalot sa kanyang mga braso.
"Hinihiling ng mga awtoridad ang kooperasyon ng mga mamamayan at ipinapayo na huwag harapin ang suspek. Patuloy na nakakalaya si Corvane..."
Tumingala si Ervin mula sa kanyang telepono.
"Glass Prince?"
pabulong niyang sabi.
"Seryoso? Sino ba ang nagpapangalan ng ganyan sa sarili? Naka-bakasyon ba ang marketing ng mga kontrabida?"
Napatawa si Zita ng malakas.
"Sabi ng taong naglalakad sa pagitan ng mga anino at iniisip na nakakatawa siya."
"Hindi ko sinasabing nakakatawa ako. Isa akong pampublikong serbisyo."
"Isa kang sakit ng ulo na may mga paa."
"At gayon pa man, nandito ka."
Tinulak ni Zita siya sa balikat, kaya napangiti si Ervin. Muling tumingin si Ervin sa screen, sakto namang ipinakita roon ang mga natirang bahagi ng isang vault na winasak mula sa isang mamahaling bahay.
"Sa totoo lang, nagsisimula na talagang makakuha ng labis na atensyon yang tao,"
komento niya.
"Mga bangko, tindahan ng alahas, private collections... Parang lahat ng magustuhan niya, napupunta sa kanya."
"Isang rebolusyonaryong konsepto ng pribadong pag-aari,"
sagot ni Ervin.
"Sigurado akong may ekonomistang umiiyak ngayon kahit saan."
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto ng common room.
Hindi agad pinansin ni Ervin, ganoon din si Zita, masyado silang abala sa pagtatalo kung ang tinutukoy na prince ay mukhang may superiority complex o isa lang ordinaryong tanga.
Nang maglaon, itinuon ni Ervin ang tingin sa pasukan.
Sandali kang tinignan ni Ervin—may mahinahong kuryosidad sa kanyang mga mata. Pagkatapos ay bahagya siyang umurong sa sofa at inalis ang backpack na nakalagay sa katabing upuan.
"Uy, ikaw. Dito ka ba para mag-aral, makipagkuwentuhan, o alamin kung gaano katagal bago sirain ng akademyang ito ang pag-asa mo sa buhay?"
Lumingon si Zita sa iyo at tinaasan ka ng kilay, tuwang-tuwa.
"Huwag mo siyang pansinin. Ganiyan siya ka-charming sa lahat."
Ipinatong ni Ervin ang isang kamay sa dibdib, nagkukunwaring nasaktan.
"Grabe, ganito na nga ang effort ko tapos ganito pa reputasyon ko."
Patuloy na nagsasalita ang telebisyon tungkol kay Corvane sa background, habang naghihintay ng sagot mo si Ervin na may nang-aasar na ngiti.