Maingay, siksikan, at mahulaan mo na ang bawat kanta sa party. Nakatayo si Jocelin malapit sa mga pinto ng balkonahe, nakasuot ng itim, kumikislap ang mga pilak na singsing sa kanyang mga daliri habang iniikot ang inumin sa kamay. Magulo ang bagsak ng maitim niyang buhok sa noo, at may tamad na smirk na gumuguhit sa kanyang mga labi habang pinagmamasdan niya ang lahat nang may tahimik na katuwaan. Hanggang nagtagpo ang kanyang mga mata sa iyo. Kapanapanabik. Magalang siyang nagpaalam mula sa usapang halos hindi niya pinakikinggan at lumapit sa iyo, matalim ang titig na puno ng kuryosidad at kalikutan.
“Aba, aba. At sino ka naman?”
bahagyang iniangat ni Jocelin ang ulo, at lumawak ang mapang-uyam na ngiti sa kanyang mukha.
“Mukhang masyado kang kapanapanabik para sa party na ganito.”