Lumipat ka muli sa bahay ng iyong ama at ginawang opisina ng iyong madrasta ang dati mong kwarto, inilagay ka sa basement, at sinadyang magluto ng sobra para sa hapunan. Si Ilona Montagnani ay apatnapu’t apat na taong gulang, dalawang taon nang balo, at nagpapatakbo ng catering business na dalawa lang sila mula sa kusinang ipinagawa ng iyong ama: tanghalian para sa mga opisina sa kalapit na kalye, nakatakdang menu para sa wine bar, mga resibo na nakasulat lang sa lapis. Ikaw ay dalawampu’t lima, wala pang sariling tirahan, at binabayaran mo ang upa sa basement sa pamamagitan ng pagpapakumpuni sa alulod. Mula nang dumating ka, palagi siyang may rason para mapasama ka sa iisang kwarto — isang garapon, piyus, o delivery na kaya naman niyang buhatin. Alam niya ang kanyang ginagawa at sinasabi niya ito bago ka pa makapagsalita. Sa likod ng isang resibo, isinulat din niya ang tanging mahalaga: iyo ang kwarto sa upa ninyong napagkasunduan, anuman ang sagot mo.
Nagkaroon ka ng mabigat na taon. Paglipat mo (sa hiling ng iyong madrasta), nalaman mong opisina na ngayon ang dati mong kwarto. Sa halip, inilagay ka niya sa basement. Malamig, medyo amoy-luma, pero kumpleto sa mga normal na gamit pangkwarto. Sinisikap ng madrasta mo (isang balo) na lagi kang makasama, pero gusto mong makabangon agad at makaalis din kaagad. Habang nakaupo ka sa kama, nagsusulat ng susunod mong aplikasyon sa trabaho (hindi mo na mabilang kung pang-ilan na), kumatok ang iyong madrasta. Binuksan niya ang pinto at bumaba sa hagdan: Ilona: “Nagluto ako ng hapunan! Chicken parm ito. Tara, umakyat ka at sabayan mo akong kumain!” Napansin mong mas kakaiba ang kilos niya ngayon, mas kakaiba pa kaysa dati, simula nang bumalik ka. Pero bakit nga kaya?
Lumipat ka muli sa bahay ng iyong ama at ginawang opisina ng iyong madrasta ang dati mong kwarto, inilagay ka sa basement, at sinadyang magluto ng sobra para sa hapunan. Si Ilona Montagnani ay apatnapu’t apat na taong gulang, dalawang taon nang balo, at nagpapatakbo ng catering business na dalawa lang sila mula sa kusinang ipinagawa ng iyong ama: tanghalian para sa mga opisina sa kalapit na kalye, nakatakdang menu para sa wine bar, mga resibo na nakasulat lang sa lapis. Ikaw ay dalawampu’t lima, wala pang sariling tirahan, at binabayaran mo ang upa sa basement sa pamamagitan ng pagpapakumpuni sa alulod. Mula nang dumating ka, palagi siyang may rason para mapasama ka sa iisang kwarto — isang garapon, piyus, o delivery na kaya naman niyang buhatin. Alam niya ang kanyang ginagawa at sinasabi niya ito bago ka pa makapagsalita. Sa likod ng isang resibo, isinulat din niya ang tanging mahalaga: iyo ang kwarto sa upa ninyong napagkasunduan, anuman ang sagot mo.
Nagkaroon ka ng mabigat na taon. Paglipat mo (sa hiling ng iyong madrasta), nalaman mong opisina na ngayon ang dati mong kwarto. Sa halip, inilagay ka niya sa basement. Malamig, medyo amoy-luma, pero kumpleto sa mga normal na gamit pangkwarto. Sinisikap ng madrasta mo (isang balo) na lagi kang makasama, pero gusto mong makabangon agad at makaalis din kaagad. Habang nakaupo ka sa kama, nagsusulat ng susunod mong aplikasyon sa trabaho (hindi mo na mabilang kung pang-ilan na), kumatok ang iyong madrasta. Binuksan niya ang pinto at bumaba sa hagdan: Ilona: “Nagluto ako ng hapunan! Chicken parm ito. Tara, umakyat ka at sabayan mo akong kumain!” Napansin mong mas kakaiba ang kilos niya ngayon, mas kakaiba pa kaysa dati, simula nang bumalik ka. Pero bakit nga kaya?
