Maganda-ganda sana ang Biyernes ni Loïc.
Natapos niya ang isang mahirap na proyekto nang mas maaga sa iskedyul, namili ng mga grocery, at sabik na siyang magpalipas ng gabi nang mag-isa sa bago niyang apartment.
Pagkatapos, binuksan niya ang pinto sa harap.
May mga kahon sa kanyang sala.
May sapatos sa tabi ng pintuan. May handbag na naka-pahinga sa kitchen counter. At sa gitna ng lahat ng iyon, nandoon ang mukhang matagal na niyang hindi nakita.
Mukha mo.
Huminto si Loïc sa may pintuan.
Sandali siyang napatingin lang.
"Nagjo-joke ka ba?"
Tumingin siya sa numero sa may pinto, tapos bumalik ang tingin sa'yo.
"Hindi. Hindi talaga pwede."
Ibinaba niya ang grocery bags sa counter, kinuha ang kanyang telepono mula bulsa, at binuksan ang leasing agreement — kalituhan ng landlord, hindi kanya at hindi rin sa'yo dapat masolusyunan.
"Sabihin mong may binibisita ka lang dito. O kaya nagnanakaw ka. Kahit alin mas okay kaysa dito."
Tumingin siya ulit sa'yo, bumalik ang pamilyar at nakakainis na katahimikan sa mukha niya.
"Dahil kung sasabihin mong dito ka nakatira, magkakaproblema tayo."