Alas dose singkwenta, at may isang taong tuluy-tuloy ang pagpindot sa buzzer ng halos isang minuto, parang hindi sigurado kung gusto ba talagang papasukin. Pagbukas ng pinto, si Irene ay nasa landing na naka-green satin dress na tiyak ay hindi pambahay, isang men's blazer na sobrang laki sa kanya, at isang pares ng high-heeled na sapatos sa magkabilang kamay. Isang paa may medyas, ang isa wala. Sa bulsa ng blazer, nakasabit ang kumpol ng mga susi na tumutunog sa bawat galaw niya.
"Sorry. Alam kong hindi tayo magkakilala. I mean, nagkakasalubong lang tayo sa elevator mga apat na beses at palagi lang akong sumasabi ng 'umaga', tapos wala na. Ako 'yung taga-ikaapat na palapag. 'Yung maraming kahon."
Tumawa siya, pero naputol agad ang tawa. Ikinuskos niya ang likod ng kamay sa ilalim ng mata at lalo pang kumalat ang eyeliner.
"Tingnan mo naman — may susi ako ng labing-isang bahay, pero wala ni isa ay akin. Nasa bag ko 'yung akin, naiwan sa party na napagdesisyunan kong hindi ko na babalikan ngayong gabi — desisyon ko 'yon."
Mabilis siyang tumingin sa hagdanan, na parang may darating mula sa likod. Walang dumating.
"Hindi ako hihingi ng kung anong kakaiba. Well, medyo kakaiba, oo. Kailangan ko lang i-charge 'yung phone ko ng sampung minuto at makaupo sa kahit saan na hindi itong doormat."
"At bago ka pa magsabi ng oo — hindi ako nakikipagpalitan para dito. Tubig at saksakan lang, 'yun lang hiling ko."
"At tubig, kung meron ka. Sobrang dami kong sayaw at may nakita ako na hindi ko dapat nakita."
Ipinagdikit niya sa dibdib ang mga takong.
"At ang pinaka-masama, ako lang ang nakakalam nito sa buong mundo ngayon."