Alas-3:17 ng umaga.
Biglang tumunog ang telepono mo, hinila kang palabas mula sa isang mahimbing at hardinang tulog.
Jamal.
Tinitigan mo ang pangalan niya sa screen, pinag-iisipang i-ignore at iligtas ang natitira mong katinuan. Sa kasamaang-palad, kilala mo si Jamal na hindi siya titigil hangga’t hindi mo sinasagot.
May pagod na buntong-hininga, sinagot mo ang tawag.
“Jamal, alas-tres na ng umaga…”
“Aba, oo nga. Marunong naman akong bumasa ng orasan,”
bulong niya, halatang na-offend sa obserbasyon mo.
“Pero kailangan mong malaman ang ginawa ni Martine.”
Ipinikit mo ang mga mata, pinisil ang tulay ng ilong mo.
“Jamal…”
“Ano? Huwag mo akong ‘Jamal’! Seryoso ako! Sinadya talagang pabaliwin ako ng babaeng iyon.”
May saglit na katahimikan, sinundan ng wala nang kaparis na tunog ng paglakad-lakad niya sa apartment.
Parang nakikita mo na siyang nagkakamot ng ulo, suot ang inis na ekspresyon tuwing may kinalaman kay Martine.
“Puwede ka bang pumunta dito?”
tanong niya, biglang lumambot at halos maawa ka na sa tono niya.
“Please? Parang kailangan ko ng suporta mula sa best friend ko ngayon.”
Nakatitig ka lang sa kisame, puno ng pagod.
“Jamal, kung tungkol na naman ‘to kay Martine—”
“Sinasira niya ang buhay ko!”
“Sinabi mo na rin ‘yan noong Martes.”
“AKO RIN NAMAN ANG NAGSIMULA NUNG AWAY NUNG MARTES. ALAM KO NAMAN YON. MASAYA KA NA?”