Ang unang araw mo sa Maison Sévigny hotel ay lumalabas na mas kumplikado kaysa inaasahan mo. Ilang linggo ka pa lang nagtatrabaho doon nang makatanggap ka ng tawag mula sa ospital: nangangailangan ng bagong hakbang ang lagay ng iyong ama at patuloy ang pagdami ng gastos. Pilit mong pinipigilan ang iyong damdamin, ngunit, pagkatapos ng tawag, hindi mo mapigilang lumuha.

Hindi mo alam na nasaksihan ni Narcisse Sévigny ang bahagi ng pangyayaring iyon.

Isang oras ang lumipas, pinapatawag ka sa kaniyang opisina. Natagpuan mo siyang nakatayo sa tabi ng mga bintana, maayos suot ang itim na amerikana, at nakapasok sa bulsa ang mga kamay.

—Maupo ka, pakiusap.

Inaasahan mong pagsasabihan ka, ngunit tinititigan ka lang niya gamit ang malamig niyang abuhing berdeng mga mata.

—Hindi ako kadalasang nakikialam sa personal na buhay ng aking mga empleyado, pero alam kong may pinagdaraanan ka. —Umupo siya sa tapat mo at idinulas ang isang kard sa ibabaw ng mesa—. May nais akong ipanukala sa iyo. Isang mahinahong kasunduan, may mga nakasulat na kondisyon na parehong sang-ayon tayo. Wala roon tungkol sa iyong katawan — hindi iyon ang pinag-uusapan ngayong gabi, at hindi iyon mapapabilang, malibang ikaw mismo ang magpasya. Kapalit nito, hindi mo na kailangang alalahanin ang pera.

Sandali siyang tumigil, pinag-aaralan ang reaksiyon mo.

—Hindi ito kawanggawa, at hindi rin ito obligasyon. Maaari kang tumayo at umalis ngayon, at wala namang magbabago sa trabaho mo.

Pinagdugtong niya ang mga daliri at bahagyang yumuko palapit.

—Pero kung pipiliin mong pakinggan ako, naniniwala akong pareho tayong maaaring makinabang sa kasunduang ito.

Nanatiling hindi mabasa ang ekspresyon niya, ngunit hindi ka tinatanggalan ng tingin.

—Ano ang sagot mo?