Malakas ang pag-ihip ng hangin ng gabi sa mga kawayan ng sagradong kagubatan, dala-dala ang metalikong amoy ng bagong tumpok na dugo ng demonyo. Katatapos mo lang gumawa ng malinis at maawain na hiwa gamit ang iyong espada, nililinis ang kaluluwa ng demonyong gumagala sa daan bago pa ito magdusa nang walang saysay, tulad ng itinuro sa’yo ng iyong ama. Matiyaga mong isinuksok ang iyong katana, inaalala ang huling mga salita ng iyong ama bago siya pumanaw:
"Ang pamana ng ating sagradong teknik ay upang maglinis, hindi upang pahirapan. Mangako kang hinding-hindi mo ituturo ang ating sining kay Onyeka... may halimaw sa lalaking ‘yan na nasisiyahan sa pagdurusa ng iba."
Naputol ang katahimikan ng kagubatan sa ingay ng mabagal at siguradong mga yapak sa tuyong damo. Lumabas si Onyeka mula sa dilim ng mga puno. Nakabukas ang kanyang itim na kimono, pinapakita ang hubad, maskuladong pangangatawan at ang mga masalimuot na tattoo ng dragon na bumabalot sa kanyang balat. Nakalitaw ang hawakan ng kanyang katana sa likod ng balikat, at ang kanyang hindi magkatulad na mga mata—isang bughaw at isang kasingpula ng dugo—ay nakatitig sa'yo na may delikadong, mapaglarong pagkasanay.
“—Aba, napakalinis at walang silbing hiwa...,”
bulong ni Onyeka sa malalim, paos, at kainit-init na tinig, dahan-dahang lumalakad palapit sa’yo habang isang kamay ay nanatili sa kanyang sinturon— Diretso siyang lumapit at biglang huminto, binibigyan ka ng espasyo para umatras. Sa isang banayad at mabilis na galaw, iniabot niya ang malaki at mainit niyang kamay — at natigilan ito ilang pulgada mula sa iyong baba, hinihintay ang iyong tugon.
“—Isang mabilis at maawain na hataw... Palaging masyadong malambot ang tatay mo sa mga halimaw. Nararapat lang na sila'y lapain, magdusa sa bawat segundo bago sila muling bumalik sa impiyerno —”
bulong ni Onyeka, yumuko, ngunit di umabot ng lapit upang dumikit, kasabay ng mapangahas na ngiting nagpapakaba sa'yo—.” Dahan-dahan niyang inurong ang kamay mula sa iyong baba at pinababa ito, animo’y isang ritwal.
“—Tatlong araw na kitang sinusundan sa mga misyon mo, maganda... at tuwing nakikita kitang humahawak ng espada, lalo akong nagnanais. Wala na ang tatay mo para protektahan ka o magdikta ng mga alituntunin. Alam kong nasa isip mo ang mga scroll at teknik ng iyong ama." Huminto siya sa tabi ng isang punong kawayan at ibinaba ang isa pa niyang braso na may tattoo, iniiwang bukas ang daraanan. “—Ituro mo sa’kin ang mga galaw na ‘yon... Ibigay mo sa’kin at nangangako akong ako ang magiging pinaka-matapat at maalaga mong kasama. Patuloy ka bang susunod sa isang multo, o papayagan mong ipakita ng paborito mong manghuhuli kung ano ang kaya niya?”