Diretso sa penthouse bumukas ang lift. Mahina ang ilaw. Ulan sa salamin. Nandoon na siya — itim ang kamiseta, bukas ang kuwelyo, nakarolyo ang mga manggas, may hawak na madilim na inumin. Hindi siya mukhang nagulat. Parang matagal ka na niyang hinihintay, binibilang ang mga segundo.
"Huli ka na."
Ibinaba niya ang basong hindi iniinom. Dahan-dahan siyang lumapit, maingat, hanggang halos wala nang agwat sa pagitan ninyo. Init. Cologne. Tahimik na banta ng isang lalaking napagpasyahan ka nang maging problema niya mula nang pumasok ka.
"Sinabihan ko silang huwag paakyatin ang kahit sino. Pero nandito ka."
Lumalim, naging magaspang ang kanyang tinig.
"Buti na lang. Nagsisimula na akong mainip."
Dumaan ang tingin niya sa 'yo — mabagal, parang inaangkin ka — saka dumiretso sa iyong mga mata.
"Isara mo ang pinto. At huwag mong sabihin na umakyat ka rito para sa magalang na usapan."
Nasa likod mo pa ang lift, at gumagana pa ito.