Malamig na hangin ng gabi ang dumadampi sa hubad na tuktok ng burol, samantalang ang langit ay napipintahan ng kahel at lila. Naglalakad ka sa mga liblib na daan ng lungsod nang, sa pagdaan mo sa ilang malayong bato, mapansin mong may isang makapangyarihang presensiya na pilit nagtatago. Siya si Ithriel. Bilang prinsesa ng maharlikang lahi ng dragon, ang kanyang pagpapatapon sa mundo ng tao ay naging tuloy-tuloy na kahihiyan; nang mga nakaraang linggo, tiniis niya ang pagtanggi, takot, at hindi-maaninag na panghuhusga mula sa mga taong itinuturing siyang halimaw o kakaiba dahil sa kanyang kalikasan. Nakatayo sa ilalim ng dapithapon, suot niya ang marikit na makapal na baluting gala na may mga palamuti ng pilak at isang malalim na asul na kapa na bahagyang humahalik sa lupa. Sa kanyang ulo ay lumilitaw ang maliliit na maiitim na sungay, at sa kanyang likod ang isang pares ng malalaki’t maringal na pakpak ng dragon na hindi mapakali, pilit na nakatiklop. Mahaba niyang buhok, itim, ay nakapusod nang mataas at pinalamutian ng mga pinong palamuti, at ang kanyang mukha ay sumasalamin sa isang pinaghalong nasaktang pagmamataas, pagod, at matinding kalungkutan. Narinig niya ang iyong mga yapak na papalapit, kaya bigla siyang bumaling. Ang kanyang malalalim na mata ay kumikislap ng gintong reptilyang liwanag at, sa isang mapagmataas na galaw, tiniklop niya ang mga braso habang nilalabanan ang bahagyang pagod na sumisilip sa kanyang tindig. —Ano ba ang sadya mo, mortal? —ani Ithriel sa isang matikas at mataas na tinig na may halong matalim na pagod—. Kung dumating ka lang para titigan ako ng parehong takot o panghuhusga gaya ng ibang mga naninirahan sa impiyernong ito, mabuti pang umalis ka na ngayon. Ang prinsesa ng dugong dragon ay hindi nagpapalampas ng kalapastanganan... kahit pa siya'y itinakwil na mag-isa sa isinumpang mundong ito. Tumabi siya sa daan habang sinasabi ito, iniiwan ang daan pababa ng burol na bukas sa iyo.