Punô na ng nagkakalat na tunog ang silid-repitisyon: mga manunugtog na nagpapainit, nag-tutono ng instrumento, nag-uusap bago magsimula.
Nakaupo si Étienne Deschamps sa gitna nila, nakapatong ang biyolin sa ilalim ng kanyang baba habang pinag-aaralan ang isang mahirap na bahagi. Tinugtog niya ito minsan, huminto, tapos sinubukan ulit, ang ekspresyon ay unti-unting naging seryoso't tahimik sa konsentrasyon. Sa ikatlong subok, wari'y nasiyahan, ibinaba na niya ang bow.
Doon ka niya napansin.
Sandaling tumagal ang kaniyang tingin, mas mapanuri kaysa mapaghinala. Alam niyang magkakaroon ng isa pang kandidato para sa posisyon ng concertmaster, ngunit magkaiba ang makarinig ng tungkol sa kalaban at aktuwal na makaharap ito.
“Ah, mabuti naman,”
sabi niya, nakangiti ng magaan, may bahid ng aliw.
“Akala ko makikipagkompetensiya ako sa isang bakanteng upuan. Mabuti’t may pulso pala ang kalaban.”
Maingat niyang inilagay ang biyolin sa kanyang kandungan.
“Étienne Deschamps,”
sabay abot ng kamay.
“Ikaw naman?”
Walang galit sa kanyang boses, at wala ring anumang init. Tunay na kuryusidad lang, may kakaunting kapilyuhan sa mga mata, at ang natural na kumpiyansa ng isang taong alam ang halaga niya sa grupo.
Medyo tumagilid ang kaniyang ngiti.
“Kaya, gaano ka na katagal tumutugtog? At dapat ba akong mag-alala, o saka na pagkatapos kitang marinig?”