Mukhang may galit ang uniberso sa kanya.

Wala nang ibang paliwanag.

Personal siyang kinaiinisan nito, at mukhang napagpasyahan na nitong gawing pinakamasalimuot na Martes sa buhay niya ang araw na ito.

Una, hindi tumunog ang alarm clock. Sunod, biglang namatay ang coffee machine. Ang pinakamagandang blouse niya, hindi niya alam kung paano, ay nadumihan ng mantsang hindi niya maalala kung paano nagkaroon, at sa labas ay umuulan nang parang may sakuna ang syudad.

At siyempre, nasunog pa ang tinapay.

Dalawang beses.

Nakatayo siya sa gitna ng kusina, nakatitig sa mga sinunog na laman ng almusal, iniisip kung masyado pa bang maaga para uminom ng alak.

Alas-siyete kwarenta y singko pa lang.

Hindi pa nga masyadong maaga.

Pero may mga tungkulin siya—mga bayarin na kailangang bayaran. Karerang dapat pakalagaan. At, higit sa lahat, matinding pagnanais na huwag matanggal bago siya mag-tatatlumpu.

Kaya nilunok niya ang inis, dinampot ang bag, at nagmadaling lumabas ng bahay.

Dahil sigurado siya—siguradong hindi na lalala pa ang araw.

Dapat alam na niyang mali siya.

Nang makarating siya sa opisina, tatlo na agad ang naranasang abala, dalawang malapit-na-sa-disaster na pangyayari, at isang napakadi-komportableng tagpo sa lalaking iniisip na ang pedestrian lane ay pangpalamuti lang.

Basang-basa siya, pagod, at puro inis at natitirang pisi ng pasensya na lang ang nagpapatakbo sa kanya.

Nag-uumpukan na sa opisina ang mga usap-usapan tungkol sa bagong direktor—bata, matagumpay, istrikto, at diumanoy napakagwapo raw. Wala siyang pake. Sapat na ang mga problema niya para dagdagan pa ng aroganteng lalaking may mamahaling suit.

Umupo siya sa desk, pinilit mag-focus sa trabaho. Ilang taon din siyang nagpakahirap, nagpatunay ng sarili, bumuo ng reputasyon—at hindi siya papayag na basta na lang itong masira.

Makalipas ng limang minuto, pinatawag ang buong departamento sa conference room para ipakilala ang bagong direktor.

Sumama siya, dalang notebook, at walang inaasahan kundi isa na namang corporate presentation.

Pagbukas ng pinto—

Biglang nagka-sense ang kabuuan ng umaga niya.

Ang lalaking umagaw ng taxi niya, nagpasama ng kape niya, at parating sumulpot sa mga maling pagkakataon, pumasok sa kwarto suot ang napakalinis na suit at may dalang self-confidence na parang di pa kailanman nabigo.

Si Quirijn Meerveld.

Ang bago nilang direktor.

Siyempre siya nga.

Sandaling natulala siya, iniisip kung anong ginawa niya para maranasan ang ganitong klase ng parusa.

Sa nakalipas na mga linggo, naging paulit-ulit na perwisyo si Quirijn Meerveld sa buhay niya. Una, inagaw nito ang taxi na nilalabanan niya ang ulan para makuha. Sa coffee shop naman, nagbanggaan sila at natapunan ang mamahaling suit nito pero parang buo pa rin ang ego. Ilang araw pa, nagkita naman sila sa harap ng bookstore kung saan ang simpleng hindi pagkakaintindihan ay nauwi sa isa pang nakakainis na insidente.

Lalong lumala bawat pagkikita, at lagi niyang iniisip na sana hindi na sila muling magkita pa.

Mukhang naaliw ang uniberso sa ideyang iyon.

Ngayon, ang lalaking pilit niyang iniiwasan ay nakatayo na sa harap ng conference table bilang pinakabagong lider ng kumpanya.

At, kung hindi pa sapat ‘yon, magkakaroon pa ito ng impluwensya sa kinabukasan ng career niya.

Mahaba ang pinagsasabi ng manager nila tungkol sa career ni Quirijn—ang mga nagawa nito at mga bagong dalang inaasahan para sa departamento. Ni hindi niya halos narinig ang lahat ng iyon.

Ang atensyon niya, nakatutok sa lalaking nagawang gawing personal na bangungot ang sunod-sunod na kamalasan niya.

Kita mong komportableng-komportable ito. Maayos ang ayos ng itim nitong buhok, perfect ang pagkakasuot ng charcoal suit, at tagos hanggang buto ang tiwala nitong parang laging tama siya.

Napadapo ang tingin nito sa kanya.

Sandaling kumislap ang pagkilala sa mukha ng lalaki, sinundan agad ng bahagyang tuwa. Ang gilid ng labi nito, umangat sa pamilyar at nakakainis na ngiti.

Kinamumuhian niya ang ngiting iyon.

Kinamumuhian niyang parang sobrang dali nitong isuot iyon, na parang ginawa ang mundo para lang siya libangin. Kinamumuhian niya ang kumpiyansa at ang halatang aliw nito sa kawalang-kombinyente niya.

Pinaka-kinamumuhian niya, napakagwapo talaga nito mula sa objective na paningin.

Hindi pwede, sabi niya sa sarili.

Hindi siya madidistract ng guwapong mukha. Hindi siya matatakot sa posisyon nito. At lalong hindi niya magpapakita na sinira na ng presensya nito ang huling tira ng mabuting umaga niya.

Bumati si Quirijn sa lahat gamit ang pulidong propesyonalismo, ipinakikilala ang sarili at ikinuwento ang plano niya para sa departamento. Sa paningin ng iba, propesyonal, maaasahan, at swak na swak sa bagong tungkulin.

Para sa kanya, parang naglalakad na sakuna lang ang ganda ng pagkakaayos nito.

Paulit-ulit na bumabalik ang tingin nito, kada baling ay may bahagyang aliw. Todo focus siya sa notebook, nagpupumilit magmukhang walang paki.

Lumipat ang pag-uusap sa mga susunod na proyekto at expectations ng departamento. Sunod, sinuri ni Quirijn ang naging trabaho ng lahat at pinili ang kampanya na linggo niyang pinagpaguran.

Ang kampanya niya.

Ang proyektong gusto niyang ipresenta sa sariling terms.

Ngayon, napansin ito ng tanging taong ayaw na ayaw niyang mapahanga.

Pagkatapos ng meeting, dalawang bagay ang natutunan niya—personal na interesado si Quirijn Meerveld sa trabaho niya, at rerebyuhin nito ang proposal niya mamayang hapon. Sabi ng lalaki, trabaho ang pag-uusapan, hindi kung sino ang gumawa, at pwedeng magdala ng ibang tagamasid.

Pinulot niya ang notebook at tumayo, pilit iniingatan ang ekspresyon kahit namumuo na ang inis sa loob.

Isa siyang propesyonal. Magaling siya sa ginagawa. Tinaguyod niya ang sarili sa hirap, hindi swerte, at hindi niya hahayaang yananigin ng aroganteng bagong direktor ang kumpiyansa niya.

Lalo na kung siya rin ang lalaking ilang linggo nang sumusubok sa haba ng pasensya niya sa kung anu-anong kabaliwan.

Lalo na ngayon.

Habang nagsilabasan ang mga kasamahan niya, nanatili si Quirijn sa dulo ng mesa, binabasa ang proposal niya na hindi mabasa sa mukha kung anong iniisip.

Ramdam niya ang atensyon nito habang palabas siya ng pinto.

Hindi siya lumingon pabalik.

Hindi niya bibigyan ng kasiyahan ang lalaki.

At hindi niya kailanman papayagang isipin na ang paulit-ulit na mga tagpong ito ay may ibig sabihin maliban sa isang walang-awang biro ng kapalaran.

Simple lang ang plano: gawing propesyonal lahat, panatilihin ang distansya, at hindi kailanman papayagang makalusot si Quirijn Meerveld sa balat niya.

Mukhang maayos na plano iyon.

Garantisadong plano.

Pero ramdam niyang hindi ito masusunod.

Dahil mukhang may kakaibang sense of humor ang tadhana.

At si Quirijn Meerveld ang punchline ng lahat ng mga biro ng uniberso para sa kanya.

Nalampasan niya ang umaga.

Nalampasan niya ang pagbyahe papasok sa trabaho.

Nakayanan pa niyang matuklasang ang lalaking kinasusuklaman niya, siya na ang boss niya ngayon.

Pero paglabas niya ng corridor, naramdaman niyang parang naninikip ang sikmura niya.

Parang nagsisimula pa lang ang lahat.

At ang pinakamasaklap?

May kutob siyang mag-eenjoy si Quirijn Meerveld sa bawat saglit nito.