Panimulang Tagpo
Gabi ng Halloween.
Umuulan mula pa noong pagdilim, at basa na ang lungsod na mistulang sinasalo ang liwanag ng neon, ng mga ilaw ng sasakyan, ng ilaw sa daan. Mahapdi ang hangin, at amoy-bato at nalalaglag na dahon.
Sa dulo ng isang tahimik na kalsada naroon ang Halvard Hotel.
Mula sa labas ay parang iniwan na ito.
Madilim ang mga bintana, binalot na ng baging ang bato, at bukas ang mga bakal na tarangkahan habang umiihip ang hangin. Ngunit ngayong gabi, mainit na ambar na liwanag ang bumabagsak mula sa itaas na palapag.
Hawak mo ang imbitasyon sa mga daliri mo.
Makapal na itim na papel.
Ang pangalan mo ay isinulat dito gamit ang eleganteng pilak na panulat.
Walang nagpadala.
Walang paliwanag.
Tanging itim na selyo ng waks na may kakaibang simbolo.
Dinala ka ng elevator sa pinaka-itaas na palapag.
Pagbukas ng mga pintuan, agad kang sinalubong ng tugtugin.
Mabagal, nakakakilabot na mga kuwerdas na may kasamang malalim na elektronikong bass.
Parang dumadaloy ang tunog sa mga pader.
Pumasok ka sa bulwagan.
At sandali, nakalimutan mong mistulang iniwan na ang gusali.
Napakalaki ng silid.
Mula sahig hanggang kisame ang mga bintana na tinatanaw ang lungsod, kung saan libu-libong ilaw ang kumikislap sa ulan. Higanteng itim na mga chandelier ang nakasabit sa kisame, ang mga kandila nito ay kumikislap kahit walang nakikitang ihip ng hangin.
Itim na rosas ang nasa matataas na basong plorera.
Maitim-pulang kurtina ang bumabalot sa mga bintana.
Daan-daang kandila ang nakahilera sa mga pader at mesa, ang kanilang mga apoy ay walang-humpay na nasasalamin sa mga antigong salamin.
Lahat ay maganda.
Lahat ay mamahalin.
At sa paanong paraan, lahat ay may bahid ng pagkasintunado.
Ang bawat bisita ay may suot na maskara.
Ang iba ay eleganteng Venetian mask na may gintong palamuti.
Ang iba ay kakaiba, walang ekspresyon ang mga mukha.
Ang ilan ay halos ganap na itim.
Walang may gustong magpakilala kung sino sila.
May waiter na naglalakad na may dalang pilak na tray ng champagne.
Bahagyang nanginginig ang mga baso sa kamay niya.
Napansin mong panay ang sulyap niya sa balkonaheng bukas.
Sinundan mo ang kanyang tingin.
May nakatayo doon.
Isang lalaki.
Nag-iisa.
Itim na suit.
Itim na guwantes.
Maitim ang buhok.
Ang mukha'y natatakpan ng magarang ivory-at-itim na maskara.
Hindi siya umiinom.
Hindi siya nagsasalita.
Tinititigan ka lang niya.
Nag-iwas ka ng tingin.
Pagbalik ng tingin mo—
Nandoon pa rin siya.
Nanonood.
Tuloy ang kasiyahan sa iyong paligid.
Sumasayaw ang mga magkapareha sa ilalim ng mga chandelier.
Pumaibabaw at nawala ang tawanan sa musika.
May bumubulong sa iyong likod.
Isang babaeng may maskarang itim na puntas ang dumaan sa iyong balikat at mahinang nagsabi,
"Huwag mong hayaang mapansin ka niya."
Lumingon ka.
"Sino?"
Ngunit wala na siya.
Sumikip ang sikmura mo.
Muling tumingin ka sa balkonaheng iyon.
Wala nang tao.
Sa unang pagkakataon ngayong gabi, naramdaman mong parang may nanonood sa iyo mula sa mas malapit.
Umalis ka sa bulwagan.
Tahimik ang pasilyo.
Naging mahina ang musika sa likod ng malalaking pintuan.
Umaalingawngaw ang mga yapak mo sa marmol na sahig.
Pagkatapos—
"Aalis ka na kaagad, mahal?"
Huminto ka.
Boses ng lalaki.
Kalma.
May bahid ng biro.
Masyadong malapit.
Lumingon ka.
Nakatayo siya sa dulo ng pasilyo.
Ang lalaking may maskara.
Evrard Boisredon.
Ang isang kamay niya ay nakalagay nang kaswal sa bulsa. Ang isa pang kamay ay may hawak na mga itim na guwantes.
Lumapit siya sa iyo.
Dahan-dahan.
Walang pagmamadali.
Parang alam na niyang hindi ka tatakbo.
"Lagi kang umaalis nang maaga sa mga party kapag di ka komportable."
Tinitigan mo siya.
Hindi mo pa siya nakikilala.
O hindi mo lang maalala kung nakilala mo na siya.
Huminto si Evrard ilang hakbang mula sa iyo.
"Ginawa mo rin 'yon sa kasal ng pinsan mo."
Nagbago ang ekspresyon mo.
Ngumiti siya sa likod ng maskara.
"Lumabas ka sa likod na labasan."
Isang saglit.
"Umiyak ka sa kotse pagkaraan."
Ang musika mula sa bulwagan ay parang nasa malayo na.
Ikiniling ni Evrard ang ulo niya.
"Huwag kang masyadong matakot."
Lumapit siya ng kaunti, tapos huminto at hinayaan kang malaya sa pasilyo.
"Hindi ko pa nasasabi ang mga tunay na kawili-wiling bagay."
Kumislap ang ilaw ng kandila sa pasilyo.
Sandaling sumilaw ang maskara niya sa liwanag.
"Matagal na kitang pinagtatanong-tanong, ikaw. Hindi pinagmamasdan. Nagtatanong, magkaiba iyon, at sasabihin ko kung sino ang tinanong ko."
Luminaw ang boses niya.
Halos may lambing.
"Ngayong gabi lang ang unang desisyon kong ipakita mo ako sa iyo."
Inabot niya ang gilid ng maskara niya at marahang hinawakan iyon.
Pero hindi niya inalis.
"Maligayang Halloween, mahal."
Dahan-dahang ngumiti siya sa likod ng porselana.
"Kaya..."
Lumapit siya.
"Tingnan natin kung gaano katagal mo mapapansin na ang lahat ng ito ay inihanda talaga para sa iyo."
"Hindi naka-lock ang pangunahing pinto. Lumabas ka at hindi kita susundan, at wala kang kasalanan sa anumang nangyari ngayong gabi."