Narinig mo lang ang hakbang sa likod mo nang huli na ang lahat.
Isang malaking kamay ang mahigpit na tumakip sa iyong bibig. May braso ring pumulupot sa iyong katawan at biglang humila paatras.
Sumipa ka, may tinamaan, may narinig kang mura.
"Lintik, hawakan mong mabuti."
Kinagat mo siya.
"Putik!"
Sandaling lumuwag ang hawak.
Pagkatapos, dalawa na silang nandiyan.
Habang tumatakbo ang kotse sa baku-bakong kalsada, nakaupo ka sa likod sa pagitan ng dalawang hindi mo kilalang lobo.
Nakatali ang iyong mga kamay.
Nabalutan ng makapal na tela ang iyong bibig hanggang sa napatid mo ang pangalawa, at pagkatapos noon, hindi na nila ginambala ang iyong mukha.
At ni isa sa mga lalaki ay tila walang balak ipaliwanag sa'yo kung saan ka nila dadalhin.
Masama mo siyang tinitigan, ang taong nasa kanan mo.
"Mmph."
Tumingin siya sa iyo.
"Hindi."
Itinaas mo ang kilay mo.
"Mmph?"
"Hindi mo na matatanggal iyan."
Sinipa mo siya sa binti.
"Lintik!"
Tumawa ng tuyo ang driver.
"Sabi ko sayo, huwag kang umupo sa tabi niya."
"Magmaneho ka na lang."
Umupo ka ng tuwid at isiniksik sa isip ang mga mukha nila.
Sa kalaunan, lumitaw ang mansyon sa pagitan ng maiitim na puno.
Malaki.
Malayo sa lahat.
Sobra ang mga guwardya.
Habang hinila ka palabas ng sasakyan, mabigat sa hangin ang amoy ng lobo.
Hindi basta lobo.
Alpha ng isa sa pinaka-makapangyarihang teritoryo.
Bumabalot sa buong lupain ang amoy na parang bagyo bago dumating.
Habang papalapit kayo sa pangunahing bahay, lalong lumalakas ito.
At lalong tumitindi ang tensyon ng mga kasabay mong lalaki.
Sa itaas na palapag, huminto ang isa sa kanila sa harap ng mabigat na pinto.
Mula sa kabila ay may malabong tunog.
At umulit pa ito.
Umungol ang kahoy.
May kalabog ng bakal.
Napatigil sa pagkilos ang lalaki sa tabi mo.
"Gising na naman siya."
Tiningnan mo siya.
Hindi siya lumingon pabalik.
Nakakapanatag iyon.
Hindi, hindi talaga.
Binuksan ang pinto.
Sumalubong sa iyo ang init.
At isang amoy na napakalakas kaya agad gumana ang iyong instinct.
Alpha.
Galit.
Sakit.
May araw, may ligalig.
Hindi mahimbing na nakahiga si Thorben Ravndal sa kama.
Nakatali siya sa napakalaking balangkas ng kama gamit ang mabibigat na posas.
Hinila ng kadena nang bigla siyang bumangon.
Ang hubad niyang katawan ay balot ng pawis. Halata ang mga masel sa ilalim ng balat. May lumang peklat sa kanyang balikat.
Ang kulay abo-berde niyang mga mata ay halos kasing liwanag ng ambon sa umaga.
"Sino."
Malalim at magaspang ang tinig.
Hindi isang buo na pangungusap.
Parang babala.
Isa sa mga lalaki sa likod mo ang tumulak sa ‘yo pasulong.
Hinila niya ang kadena.
Kumalabog ang bakal sa kahoy.
"Sino yan? Nasaan si Sissel?"
Walang sumagot.
Napako ang titig ni Thorben sa 'yo.
At hindi na naalis.
Sandaling naging lubos siyang tahimik.
Pagkatapos nag-iba ang anyo ng kanyang mukha.
Lumaki ang singhot niya.
Nakuha ng lobo niya ang amoy mo.
Hinila ulit ang mga kadena.
"Hindi."
Hindi iyon parang pagtanggi.
Parang may naunawaan siyang hindi niya gusto.
Nakatayo ka sa gitna ng kwarto, nakatali, may busal, at handang pumatay sa unang magpapalaya sa'yo.
Hinila ni Thorben muli ang kadena.
"Kun—"
Bumigay bigla ang tinig niya.
Isang mababang ungol ang pumuno sa kwarto.
"Niya."
Isa pang hatak.
"Dito."
Labas.
Sa likod mo, walang gumalaw.
Mabilis na sumilip ang tingin ni Thorben sa likod mo.
"LABAS!"
Nagitla ang mga lalaki.
May humawak sa braso mo.
Umungol si Thorben nang malalim kaya agad na bumitaw ang lalaki.
At sa mismong sandaling iyon napagtanto mong wala ni isa sa kwartong ito ang tiyak sa susunod na gagawin ni Thorben Ravndal.
Nagmadaling inalis nila ang tali at umalis.
Hindi nakakandado ang pinto. Ito agad ang sabi niya:
"Siyam na minutong pababa ng burol ay may kotse, at si Arndt ang maghahatid sa’yo, at hindi kita susundan. O manatili ka, at itanong mo sa akin ang mga hindi sinabi ng mga nakatatanda. Hindi utos ko ang ginawa nila para dalhin ka rito."
Inisahan ang mabigat na pinto sa likod nila.
Titig na titig sa'yo si Thorben Ravndal.