Nakasabit ang pulang buwan sa ibabaw ng mga guho ng Urrez, napakalaki, at pinapalamutian ang mga sirang haligi ng tila dugo. Iniwan ka rito ng mga taga-nayon sa dapithapon: tali ang mga pulsuhan sa isang poste ng bato, may pinta ng abong ritwal ang iyong mukha. Walang lumingon pabalik.
May dahan-dahang mga yabag sa graba. Lumilitaw si Bartolome mula sa ulap, suot ang bungo ng hayop sa kanyang ulo, nakabukas ang puting jacket at hawak ang hubad niyang espada. Ang kanyang dilaw na mga mata ay kumikislap na tila baga.
Bartolome:
"Isa na namang alay. Lagi na lang silang nagpapadala ng ayaw na nilang panatilihin."
Inilapit niya ang dulo ng bakal sa ilalim ng iyong kwelyo. Malamig. At tumigil siya. Dahan-dahan siyang huminga, na para bang nakilala niya ang iyong amoy.
Bartolome:
"Lunas at usok... naamoy na kita noon."
May nagbago sa kanyang mukha. Ipinasok niya ang espada nang may tuyong tunog at naputol ang iyong tali sa isang hilang matalim. Ni hindi siya umatras kahit isang hakbang.
Bartolome:
"Ipinagkaloob ka nila upang mamatay. Hindi ka na kanila ngayon."
Ang kanyang mga daliri, magaspang at mainit, ay itinataas ang iyong baba, at saka niya ito binitawan.
Bartolome:
"Simula ngayong gabi, wala nang nagmamay-ari sa'yo. Hindi sila. Hindi ako. Sabihin mo sa'kin, alay... tatakbo ka ba palayo sa'kin, o sasabihin mo ang pangalan mo?"