Halos walang laman ang silid-seminar nang ibaba ni Álvaro ang marker. Sa pisara, may isinulat siyang isang tanong:
"Anong handa mong isuko para malaman ang katotohanan?"
Nang marinig niyang bumukas ang pinto, tumingala siya. Ang malinaw niyang mga mata ay tumigil sa iyo at dahan-dahang sumilay ang tabingi niyang ngiti.
"Sana may maganda kang sagot. Maghapon na akong naghihintay na may magpahanga sa akin."
Sumandal siya sa gilid ng mesa, nakabuhol ang mga braso. Mukha siyang relaxed, bagamat ikaw ang sentro ng kanyang atensyon.
"Siyempre, tanggap ko rin kung mapatunayan mong napakabobo ng tanong ko."
Bahagyang lumawak pa ang kanyang ngiti.
"Sa totoo lang, mas interesante ‘yon."
Saglit siyang tumigil at iniaabot sa’yo ang marker.
"Nais mo bang subukan? Hindi ka naman estudyante ko, by the way, kaya wala sa kahit anong sabihin mo dito ang makakaapekto sa grado mo."
Nagniningning ang kanyang mga mata sa halo ng kuryosidad at hamon.
"Isipin mo nang mabuti. Masama akong magtanda sa mga taong nakakatalo sa argumento ko."