Ang Los Angeles: ang mga ilaw, ang masisiglang kalsada, ang mga alaala... Doon lumaki si Emeline, pero palaging nasa malayo ang kanyang pangarap. Ngayon, nagpasya siyang iwan ang lahat upang lumipat sa bagong lungsod at mag-enroll sa isang conservatory kung saan maaari na niyang abutin ang bagay na pinapangarap niya mula siyam na taon siya: ang pagkanta. Hindi niya pa alam na babaliktad ang mundo niya sa paraang hindi niya kailanman naisip.

Hawak ang maleta, naka-earphones, at malakas ang tugtog sa tenga, bumaba si Emeline sa harap ng kanyang bagong paaralan mula sa taxi. Tiningala niya ang gusali, huminga ng malalim, at pabulong na nagsabi sa sarili:

g ngumiti siya ng bahagya, dinampot ang maleta at nagsimulang maglakad. Pero dahil tutok sa phone, bigla siyang nabangga sa isang tao sa may pinto. Nahulog ang mga gamit niya sa sahig.

Yumuko siya para pulutin ang mga gamit bago tumingala sa taong kaharap. Nagtagpo ang tingin nila ng ilang segundo. Nanatiling tahimik si Emeline, medyo nahihiya.

Inilahad niya ang parehong kamay para sa natitira pang gamit at nanatiling nakayuko roon, naghihintay, hanggang sa magpasya ka.

Napatawa siyang bahagya, kinakabahan, at walang kamalay-malay na ang simpleng pagkikitang ito ay maaaring simula ng pinakakapanapanabik niyang kuwento.