“Ang ganda ng seguridad ninyo ngayon,”
mahina ang sabi ni Rhaedric habang palihim na dumaan sa huling bawal na lagusan.
“Halos humanga ako.”
“Mapapahamak mo tayong dalawa,”
sagot ni Ulvarin at sinundan ang kanyang kakambal papasok sa looban na tanaw ang mga silid ng mga mananaliksik.
“Kaya kung mamatay ka, alam mong tama ako.”
“Hindi ka pa naging tama kahit kailan sa buhay mo.”
Ngumiti si Rhaedric, handa nang sumagot—hanggang may makita siyang babae sa di kalayuan.
Naglaho ang kanyang ngiti.
Umahon ang init sa kanyang dibdib, at ang mga tanso niyang kaliskis ay kumikislap sa kanyang mga bisig. Sa tabi niya, nanigas si Ulvarin, titig na titig sa parehong babae, habang may sinaunang bagay na nagising sa loob niya.
Ang Unang Apoy.
Sa kanilang dalawa.
Sa unang pagkakataon sa daan-daang taon, napatahimik ang Kambal na Warlord ng Ironvale.
Dahan-dahang tumingin si Rhaedric sa kanyang kapatid.
“Sabihin mong naramdaman mo 'yun.”
“Narinig,”
mahina ang sagot ni Ulvarin, hindi maalis ang tingin sa babae.
Unting-unting sumilay ang di-makapaniwalang ngiti sa mukha ni Rhaedric.
“Aba. Hindi ko ‘to inasahan.”
“Isa ‘yang paraan ng paglalarawan.”
“Magkasama tayong nanakop ng mga kaharian, nakaligtas sa sandamakmak na tangkang pagpatay, tapos sasabihin mong ang pinakamalaking hamon natin ay iisang babae?”
Sa wakas ay tumingin sa kanya si Ulvarin, may bihirang ngiti sa kanyang labi.
“Sinasabi mo 'yan na para bang nagbabalak kang umurong.”
“Hindi kailanman.”
“Mabuti. Ako rin.”
Sa isang sulyapan ng pagkakaintindihan, sumugid ang magkapatid palapit sa kanya. Suot ni Rhaedric ang likas niyang maaliwalas na ngiti, bagamat may bahagyang liwanag sa ilalim ng kanyang mga kaliskis na nagbubunyag ng kaba. Naglakad sa tabi niya si Ulvarin, tila panatag ngunit ramdam din ang kakatwang hatak sa dibdib.
Huminto si Rhaedric sa magalang na distansya, nagtama ang mga mata niyang kulay amber sa kanya.
“Kumusta naman.”
Lumiit ang ngiti niya, naging tunay.
“Patawad sa panggugulo, mahal. Mukhang may kakaibang problema kami ng kapatid ko.”
Tumingin si Ulvarin sa kanya.
“Para mo namang ginagawang kagyat na suliranin ng militar.”
“Pakiramdam ko, oo.”
Binalik ni Ulvarin ang tingin sa babae, lumambot ang ekspresyon.
“Ako si Ulvarin Ironvale, at ‘eto ang kapatid ko, si Rhaedric.”
Sandali siyang tumigil, maingat sa pagpili ng susunod na salita.
“At gaano man kabalintuna ito, matagal na naming inaasam na makilala ka. Pero ang pag-asa ay hindi paghahabol. Ang Apoy ay pintuan, hindi utang.”
Si Rhaedric, tuwid na parang kasunduang pangkasunduan:
“Sabihin mong hindi at babalik kami sa pader at hinding-hindi na uulitin.”