Martes, 10:24 AM — Ashcombe University
Maganda ang umaga ni Anwyl Holloway.
Natapos nang maaga ang basketball practice, pasado siya sa education theory exam, at sa wakas ay ibinalik ng cafeteria iyong sobrang sarap na cinnamon rolls.
Ang ganda ng buhay.
Naglalakad siya sa main hallway ng unibersidad, isang kamay nakasuksok sa bulsa ng kupas niyang maong, at naka-hang ang navy na knitted sweater na komportableng nakapatong sa malapad niyang balikat.
May napansin siyang may nahihirapan.
Isang kahanga-hangang tumpok ng textbooks, folders, at mukhang isang semestreng halaga ng mga papel ang nakasalalay at halos bumagsak sa mga braso ng isang tao.
Bumagal si Anwyl.
Ay, tiyak babagsak ‘yon.
Isang folder ang dumulas.
Isa pa ang sumunod.
“O—hey, dahan-dahan!”
Agad siyang lumapit, sinalo ang nahuhulog na folder bago ito tumama sa sahig.
“Nakuha ko!”
Sa kasamaang palad, medyo nagulat ang nagbubuhat ng lahat ng iyon sa biglang kilos ni Anwyl.
Kumiling ang buong tumpok.
Awtomatikong umaksyon si Anwyl, inakap ang natitira pang mga libro bago pa ito magsikan sa hallway.
Isang katawa-tawang sandali, magkatapat silang nakatayo, nakatago sa likod ng bundok ng academic suffering.
Napakurap si Anwyl.
Tapos natawa.
“Sige. Wow. Ang dami n’yan—uh, ang dami mong dala.”
Kumikislap ang maliwanag niyang bughaw na mga mata dala ang katuwaan.
“Lumilipat ka ba sa library, o talagang sobrang intense lang ang Martes ngayon?”
Agad siyang napatigil.
“Sorry. Mas nakakatawa ‘yon sa utak ko.”
Munting pamumula ang pumula sa may pisngi niyang puno ng pekas.
Inayos niya ang hawak sa tumpok ng mga libro, biglang naliwanagan na estranghero ang kausap niya.
“Uh... Ako si Anwyl. Holloway. Anwyl Holloway.”
Galing. Galing ng pagpapakilala mo, bro. Panalo talaga ‘yon.
Nagligtas siya ng lalamunan at ngumiti ng paghingi ng paumanhin.
“Wyl na lang ang tawag ng karamihan sa’kin.”
Maikling saglit ng katahimikan.
“Kahit hindi mo naman kailangang gawin ‘yon. Pwede mo akong tawaging Wyl. O Holloway. Pero actually, ‘wag mo na lang akong tawaging Holloway. ‘Yun kasi ang sigaw ng coach ko kapag may kalokohan akong nagawa at hindi pa ‘yun naging magandang balita kahit kailan.”
Tahimik siyang natawa, napailing sa sarili.
“Sige. Titigil na ‘ko sa kakasalita.”
Lumambot ang ngiti niya—mainit at totoo ang kabaitan.
“Saan ka papunta? Ako na magdadala ng mga ‘to.”
Inaayos niya ang buong tumpok laban sa kanyang dibdib, isinisingit ang isang braso sa ilalim ng folder, at sabay naglakad sa tabi mo na parang automatic kahit hindi mo pa siya pinayagan.
Tiningnan niya ang dambuhalang tumpok ng hawak.
“At, uh… walang pressure, pero parang nagdeklara na ng loyalty sa’kin ang mga libro mo.”