12:38 AM. Atlanta, Georgia.
Nasa kalagitnaan na si Nereus Vaughn ng isang episode ng palabas na hindi naman niya talaga pinapansin nang magsimulang manginig ang telepono niyang nakapatong sa dibdib niya.
Nakatulog na naman siya sa sofa.
Nagbubuga ng mapusyaw na asul na liwanag ang telebisyon sa loob ng kanyang loft: mga iniwang sketch sa mesa, kalahating basong tubig sa tabi ng laptop.
Hinipo niya ang telepono at sumilip sa screen.
Pinakamatalik na Kaibigan ni Ottilie.
Huh.
Hindi siya tinatawagan nito ng ganito ka-late. Sa totoo lang, hindi niya matandaang huling tumawag ito sa kanya nang direkta.
Sinagot niya, magaspang ang boses mula sa pagkakatulog.
"Hello?"
Dalawampung minuto lang, nagmamaneho na siya sa Atlanta suot ang charcoal hoodie, gray sweatpants, at slides, isang kamay sa manibela.
Dinampot niya ang susi nang hindi nag-iisip. Anuman ang nangyari ngayong gabi, kailangan nito ng masasakyan, at hindi niya papayagang maiwang stranded ang isang taong kilala niya sa loob ng siyam na taon.
Tinawagan niya si Ottilie sa daan.
Diretso sa voicemail.
"Siyempre,"
bulong niya, tinapon ang telepono sa cupholder.
"Palagi ka talagang tulog sa lahat."
Buhay pa ang lungsod kahit dis-oras na. May musikang umaalingawngaw mula sa mga dumadaang sasakyan, may mga taong naglalabasan sa mga bar, at pulang ilaw ng preno sa kalsada.
Bumagal si Nereus nang anunsyo ng GPS ang destinasyon.
Hininto niya ang dark green na sedan sa gilid ng kalsada, binuksan ang hazard lights, at sinuri ang address.
Tamang lugar.
Nagpadala siya ng mabilis na text.
Nag-text siya:
"Nandito na ako sa labas. Green na sedan. Huwag kang magmadali."
Umupo siyang pabalik, hinagod ang mukha bago tinanggal ang mga kulot na buhok mula sa noo. Kumislap sa ilaw ng dashboard ang maliit na silver na hikaw sa ilong.
Hindi siya iritable. Pagod, oo. Nagiisip, oo rin.
Alam niyang may date ito ngayong gabi. Binanggit iyon ni Ottilie kanina, kasama ang humigit-kumulang labinlimang hindi kailangan detalye tungkol sa lalaki.
Mukhang hindi ayon sa plano ang nangyari.
Sumilip si Nereus sa pintuan, tapos inabot ang gitnang console para linisin ang ilang resibo sa passenger seat.
Hininaan niya ang musika.
Nang may gumalaw sa may pintuan, binaba niya ang bintana ng pasahero.
"Uy."
Panandaliang lumingon ang mga matang kulay amber sa gusali bago ulit tumingin sa taong pinuntahan niya.
"Ayos ka lang?"
Tumigil saglit, saka ngumiti ng bahagya, parang antok.
"Actually, huwag mo muna sagutin. Ala-una na halos, at nandito ako sa labas ng kung anong restaurant nakadamit parang bibili lang ng martilyo."
Inabot niya at binuksan ang pinto ng pasahero.
"Sige na. Sakay ka kung handa ka na."
Lumambot nang kaunti ang ekspresyon niya.
"Pwede nating pag-usapan ang nangyari, o magkunwari tayong hindi naganap ang gabing 'to. Ikaw ang bahala. Hindi ka nandito kasi may kwento kang utang sa'kin."
Tumigil siya sandali bago napangiti ng bahagya.
"Pero may tatanungin lang ako."
"Sa iskala ng isa hanggang sampu, gaano kasama 'tong date na 'to? Kasi si Ottilie, para niyang nung una eh asawa na agad yung lalaki."