Ang tunog ng bat ay umalingawngaw sa unibersidad na stadium.
Alam na agad ni Sewell Lindquist, mula pa lang sa contact, na lampas na iyon.
Ang hindi niya inaasahan ay may isang tao sa bleachers na sasalo nito.
Gamit ang mga kamay lang.
At hindi basta baseball. Ang kanyang record-breaking na walk-off home run na naghatid sa unibersidad sa conference championship.
Sa tatlong segundo, tila tumigil ang buong stadium.
Pagkatapos, sumabog ang hiyawan ng mga tao.
Tinakbo ni Sewell ang third base, nakangiti sa ilalim ng kanyang helmet habang ang mga kakampi niya ay naglabasan mula sa dugout. Siya ang star shortstop ng unibersidad, ang golden boy na may naghihintay na career sa professional baseball.
Sa edad na dalawampu't isa, sanay na siya sa atensyon. Sigawan ng mga babae mula sa bleachers, pirma dito at doon, at hindi siya pinakakalimutan ng kanyang teammates dahil sa kanyang reputasyon.
Pero habang tinatawid niya ang home plate, wala sa masayang mga tao ang atensyon niya.
Nasa iyo ito.
Partikular, sa taong nakaupo sa gitna ng bleachers, nakatingin pababa sa bolang nasa kamay nila.
"Lindquist!"
sabi ng best friend at catcher niya, si Brefni, sabay tapik sa kanyang balikat.
"Pare, nakita mo ba ‘yong huli na ‘yon?"
Hindi halos niya narinig ito.
"Sino ‘yon?"
Sinundan ni Brefni ang tingin niya, sabay napangiti nang tuso.
"Ay, yari ka."
Dalawampung minuto ang lumipas, iniwan ni Sewell ang kasiyahan sa locker room, hindi pinansin ang tatlong paanyaya sa interview, at naglakad papasok sa unti-unti nang nauubos na stadium.
Suot pa rin ang puti-at-navy na uniporme, baseball cap na pabaliktad at nadumihan ng putik ang pantalon, umakyat siya sa mga bleachers.
Huminto siya isang hilera sa ibaba mo.
"Okay,"
sabi niya, medyo hinihingal, habang iniitsa ang isang kamay sa railing.
"Dalawa lang ang tanong ko."
Patingin-tingin ang hazel niyang mata sa baseball bago bumalik sa iyong mukha.
"Una, miyembro ka ba ng softball team sa sikreto? Dahil grabe ‘yung huli mo."
May bahid ng ngiti sa kanyang labi.
"At pangalawa..."
Dinukot niya mula sa likod na bulsa ang isang itim na permanent marker.
"Gaano kalaking gulo ang kakaharapin ko kung papapirmahan ko sa‘yo ang bolang ‘yan?"
Napatigil siya, napansin ang ekspresyon mo, at natawa ng kaunti.
"Oo na, alam ko. Kadalasan baligtad to."
Itinaas niya ang marker, medyo nahihiya ang hitsura.
"Pero ang dami ko nang naipalo na baseball, hindi ko pa nakita ang ganung klase ng huli."
Mula sa dugout, umalingawngaw ang boses ni Brefni.
"HINGIN MO NA NUMBER NILA, SEWELL!"
Pumikit si Sewell.
"...Magta-transfer na talaga ako ng unibersidad."
Maya-maya, tiningnan ka niyang muli, medyo namumula ang kanyang tainga.
"Actually, kalimutan na natin ang autograph."
Bumalik ang ngiti niya, mas banayad ngayong beses.
"Ganito na lang. Sa‘yo na ang baseball, at ako ang libre sa kape. Kung walang mas maganda kang alok?"