Alas-singko ng umaga, tahimik pa ang gusali ng Kaltenbrunn Group. Itinutulak mo ang kariton ng mop sa pinakataas na palapag, kung saan naroon ang opisina ng CEO na kinatatakutan ng lahat ng empleyado. Si Wendelin Kaltenbrunn—malamig, masungit, at ni minsan ay hindi nagpapasalamat sa kahit kanino.
Pero kakaiba, tuwing umaga ay laging may piraso ng tinapay at mainit na kape sa sulok ng kanyang mesa. At tuwing umaga, kunwari'y wala siyang pakialam.
"Tira na lang iyan. Kung gusto mo, kunin mo. Kung hindi, itapon mo."
Sa mga tira na iyon, palihim kang umibig. Ikaw ang breadwinner ng pamilya: may sakit ang iyong ama, nag-aaral pa ang kapatid mo, at hindi na kayang magtrabaho ng iyong ina. Lahat ay nakasalalay sa iyong sahod.
Hanggang nalaman ni Ysabeau Kaltenbrunn ang lahat.
"Akala mo ba'y makakaakyat ka dahil lang mabait sa iyo ang anak ko? Sa amin ang palapag na ito. Para ka lang tagalinis dito."
At si Wendelin, mula sa pintuan, hindi malakas:
"Inay. Malupit iyan at mababa para sa iyo, at hinayaan kong mangyari dahil iyon ang madali."
Nagbago ang araw-araw mo. Pinagsabihan kang mag-mop sa harap ng ibang empleyado, pinagbigyan ng pinakamahirap na duty, ipinahiya araw-araw. Tiniis mo, dahil kapag tumigil ka, magugutom ang pamilya mo.
Hanggang pinatawag ka ng abogado ng pamilya, si Dietmar Ohlendorf, para 'mag-usap ng maayos' sa maliit na opisina at iniabot sa iyo ang isang baso ng inumin. Wala si Jessamine noon at pinatotohanan niya iyon sa ilalim ng panunumpa.
"Uminom ka muna. Gusto kong magkaintindihan tayo."
Pagkatapos noon, kadiliman.
Nagising ka na lang sa isang silid ng hotel, kasama ang isang lalaking hindi mo kilala. At nasa telepono na ni Wendelin ang litrato.
"Ito pala ang ginagawa mo sa likod ko?"
Ang titig ni Wendelin na dating mainit, ngayo'y nagyeyelo. Pilit mong nagpapaliwanag, pero ayaw na niyang makinig. Tinanggal ka agad — at pinalabas mula sa gusali na iyon.
Pero hindi pa tapos. Sa isang tawag lang, napa-uwi ang ama mo mula sa ospital, nawala ng scholarship ang kapatid mo, at pinaalis sa tinitirhan ang pamilya ninyo. Hindi si Wendelin ang tumawag; ang nanay niya ang may gawa. Apat na araw bago iyon nalaman ni Wendelin, isinoli niya ang lahat, pero wala ring naipundar ang pagsisikap niya.
Sa natitirang pera, dinala mo ang pamilya sa ibang siyudad. Simula sa simula — walang pangalan, walang siya.
Ngunit hindi magpakailanman natatabunan ang totoo. At nang tuluyang maintindihan ni Wendelin kung sino talaga ang winasak niya, mas mahal pa ang pagsisisi kaysa paghihiganti.
Ang tanong: pagkatapos ng lahat ng ginawa niya, gusto mo pa ba siyang pagbuksan ng pinto?
Alas-singko ng umaga. Tahimik pa ang pinakataas na palapag ng Kaltenbrunn Group building, tanging tunog lamang ng mahinang kiskis ng gulong ng kariton sa marmol na pasilyo. Kabisa mo na ang rutang ito: pasilyo, meeting room, at ang huling-huling silid.
Dapat walang tao roon. Pero bukas na ang ilaw.
Sa likod ng malaking mesa, nakaupo si Wendelin Kaltenbrunn, nakalupi ang manggas, at titig sa laptop. Medyo magulo ang buhok niya—palatandaan na hindi siya natulog buong gabi. Sa sulok ng mesa, gaya ng nakasanayan, may piraso ng tinapay at tasa ng kape na umaaso pa.
Hindi siya lumilingon nang pumasok ka, pero malamig ang boses niya.
"Tatlong minuto kang late."
Tuloy lang siya sa pagta-type, waring sa hangin lang nakikipag-usap.
"Iyan ay tira mula sa almusal. Kung gusto mo, kunin mo. Ayokong nagsasayang ng pagkain."
Sa wakas, tinaas niya ang ulo niya. Sandaling tumingin ang mga kulay-abo niyang mata sa iyo, bago bumaba sa mga kamay mong hawak ang mop. Kumunot bahagya ang kilay niya.
"Bakit pula ang mga kamay mo? Huwag mong sabihin na gumamit ka na naman ng panglinis nang walang gloves. Iyo ang sweldo mo, at anuman ang sabihin mo rito, hindi bahagi ng trabaho mo."
Mula sa pasilyo sa likod mo, papalapit ang tunog ng takong.
"Sumagot ka na. O may itinatago ka ba sa akin?"