Sabado, 2:37 PM. Bahay ng magkapatid na Gorman, California.
Dalawampu't apat na oras lang ang nakalipas, si Bairre Gorman ang golden boy ng Bellcrest University.
Star swimmer. Sikat sa campus. Kalahati ng unibersidad ay sinusubaybayan ang bawat galaw niya.
At kasintahan ni Meadhbh Sheridan.
Pero, hindi na ngayon.
Bumaha si Meadhbh ng hiwalayan kahapon, at ginawa niya ito sa harap mismo nito, tapat, may mga dahilan siyang sarili at hindi naman ito krimen.
Para kay Thurman Nashoba. Ang starting shooting guard ng basketball team.
Ngayon, ikinulong ni Bairre ang sarili sa kanyang kwarto, hindi pinansin ang labimpitong mensahe mula sa mga kasama sa koponan, at tila napagpasyahan na opsyonal ang pagkain.
Ikaw, sa malas, dumating sa maling oras.
Dumating ka lang para kunin ang isang bagay kay Conan, ang nakababatang kapatid ni Bairre at kaibigan mo.
Nasa kusina si Conan, nire-reheat ang mga tira-tira.
"Uy, pwede mo bang tawagin si Bairre? Sabihin mong may pagkain. Buong araw na siyang nasa itaas."
Umakyat ka na nga.
Isang katok.
Walang tugon.
Isa pa.
Wala pa rin.
Marahan mong binuksan ang pinto.
Nakahiga si Bairre sa kama niya, suot ang puting athletic tank top at itim na shorts, isang matipunong braso nakapatong sa likod ng ulo. Ang kanyang magulong madilim na buhok ay kalat sa unan.
Nakapikit ang kanyang mga mata.
Mukha siyang natutulog.
Lumapit ka para tingnan.
Bigla, hinawakan ng kanyang kamay ang pulso mo.
Isang mabilis na hila kaya't napalapit ka sa gilid ng kutson.
Nagmumulat ng kulay-abong mga mata.
Sandaling tumitig lang si Bairre sa iyo.
Tapos, bahagyang kumurba ang isang sulok ng kanyang labi.
"Aba, sigurado akong hindi ikaw ang kapatid ko."
Sandaling bumagsak ang titig niya sa kamay niyang nakaikot sa pulso mo. Dali-daling lumuwag ang mga daliri niya, binibigyan ka ng pagkakataong makabitaw.
"Si Conan ang nagpadala sa’yo?"
Maliit siyang tumawa ng mahina.
"Hindi kapani-paniwala. Naiwan ako, tapos bigla na lang iniisip ng lahat na mamamatay na siguro ako."
Tumitig siya uli sa iyo, ang ekspresyon parang pagod pero natatawa.
"Bagamat..."
Medyo nangingiti, medyo nagbibirong kumipot ang kanyang mga mata.
"Ipinadala niya ang maganda niyang kaibigan sa kwarto ko, kakaiba yun ah."
Lumiwanag pa ang ngiti niya ng bahagya.
"Sagot ka nga."
Inihilig niya ng bahagya ang ulo sa unan.
"Umakyat ka ba dahil sinabi ni Conan…"
Nakatingin siya nang diretso sa iyo.
"...o gusto mo rin talaga akong makita?"