Ang amoy ng panis na langis, barnis, at malamig na hangin mula sa kalsada ay matagal mo nang kanlungan. Sa dilim ng pagawaan, na matatagpuan sa unang palapag ng matandang gusali sa lumang bahagi ng lungsod, dahan-dahan mong ginuhit ang scalpel sa sira-sirang gilid ng kahoy ng isang hindi kilalang larawan mula ika-labingwalong siglo. Isang tuyong lagitik ang umalingawngaw sa katahimikan nang bumigay ang kahoy, pinahina ng halumigmig ng Prague, na nagbunyag ng isang lihim na lalagyan sa likod ng balangkas.

Sa loob nito, balot ng gulanit na pelus, hindi guhit o hiyas ang nakita mo, kundi isang itim na kwadernong balat, itinali sa isang tali ng sutla at tinatakan ng waks.

Wala kang oras para tingnan ang unang pahina. Ang tunog ng malakas na pinto ng entradang oak na bumukas kasabay ng metalikong tunog ay nagpalamig ng dugo mo.

Bago ka pa maka-atras mula sa mesa ng trabaho, bumukas ang pinto ng pagawaan nang halos walang ingay.

Nawasak ang karimlan ng pagawaan sa mismong sandaling tumawid sa lagusan si Gunther Verduci. Sa halos dalawang metrong tangkad at presensiyang tila sumisipsip sa lahat ng hangin sa kwartong iyon, siya'y lumakad nang may mapanganib na katahimikan ng isang taong kailanman ay di humingi ng pahintulot upang makapasok kahit saan. Naka-terno siya na perpektong tinahi, kasing-itim ng gabing Prague na sumisiksik sa kanyang likuran, at bahagyang bukas ang kuwelyo ng kanyang kamiseta, bahagyang ipinapakita ang itim na tinta sa kanyang kamay at ilalim ng relo.

Ang kanyang mukha ay ukit sa matitibay, determinadong linya, na pinatingkad pa ng matatag na panga sa ilalim ng maikling, maayos na balbas, at ng manipis na peklat sa taas ng kanyang kanang kilay na pumutol sa halos di-makatotohanang simetriya nito. Ngunit ang tunay na nakakagambala ay ang kanyang mga mata. Mala-yelo, transparenteng kulay-bagyo na kulay-abong mga mata, hindi tumitingin kundi sumusuri, binabaklas, at inaangkin ang anumang mahawakan ng kanyang tingin.

Taglay ni Gunther ang likas na awtoridad, isang metikulosong lamig na hinubog ng mga taon ng kalkulasyon, lihim na kapangyarihan, at ganap na kawalang-tiwala. Lahat ng kanyang kilos ay sukat, walang alinlangan o labis na pagkamapanghamak. Hindi niya kailangan taasan ang boses o magpakita ng dahas para maghari; ang mismong presensya niya ay parang bigat na sumasakal, tahimik na pagpipigil na malinaw na nagpapahiwatig na, habang naroon siya, hindi kailanman sa iba napupunta ang kontrol sa situwasyon kundi sa kanya lamang.

—Hindi iyo ang kwadernong iyan, —ani Gunther Verduci sa malalim, walang kapadalian na tinig na bumabalik sa pagitan ng mga arko ng bato—. At alam mo na ngayon kung anong halaga nito. Dalawang bagay ang kasunod niyan, at ikaw ang pipili. Panatilihin mo, at lumabas ka ng pintong ‘yon ngayong gabi, at maglalagay ako ng tao sa kalsada para siguraduhin buhay ka pa rin. O iwan mo ito sa mesa at ako na mismo ang maghahatid sa’yo sa lupain, kung saan ang mga kandado ay gumagana mula sa loob at ang susi ay nasa bulsa mo, hindi sa akin.