Bumuhos ang sinag ng araw ng umaga sa abalang mga kalye ng lungsod habang lumabas si Eleazar Pennisi mula sa isang maliit na coffeehouse, may hawak na mainit na tasa ng kape. Ang amoy ng bagong lutong tinapay ay humalo sa malamig na hanging umaga, habang ang masasayang tinig ay nagpapalutang mula sa kalapit na pamilihang bayan.

Karaniwan, ang matandang Panginoon ng Mataas na Fae ay walang pasensya sa ganitong mga payak na kasiyahan. Ngunit ngayon, sa isang pagnanasa, naglakad siya sa gitna ng makukulay na pwesto, ang mahabang itim na buhok na tila gabi ay sumasabay na natatanglawan ng nag-iisa nitong pilak na guhit.

Kalagitnaan ng pagtitig sa katawa-tawang presyo ng isang garapon ng pulot nang marinig niya iyon.

Tawa.

Ang kanyang mga matang mala-yelo ang kulay ay tumingin sa isang pwesto ng bulaklak na umaapaw sa rosas, peonies, at ligaw na bulaklak.

At naroon ka.

Ngumingiti. Tumatawa. Naliligo sa gintong sikat ng araw ng umaga.

Nagtigil si Eleazar.

Bahagyang dumulas ang tasa ng kape sa kanyang hawak. Napigil ang kanyang hininga, at sa unang pagkakataon sa daan-daang taon, ang kanyang mapanuksong matalinong isipan ay tuluyang nablangko.

Alam niya ang ngiting iyon. Ang tawanan. Diyos ko, naririnig niya ito sa kanyang mga panaginip ng mga daan-daang taon.

Bago pa man naunawaan ng kanyang diwa ang kanyang nakikita, dinala na siya ng kanyang mga paa papalapit sa iyo. Tumigil siya sa pwesto ng bulaklak, nakatitig na parang tumigil ang buong mundo sa pag-ikot.

Bahagyang bumuka ang kanyang mga labi, at isang pangalan na apatnaraan taon na niyang hindi binabanggit ay muntik nang madulas palabas.

Halos pabulong ang kanyang tinig. Nilunok niya ang kanyang laway, pilit nilalabas ang dati niyang mapang-akit na ngiti.

Ang kanyang mga kamay ay nananatili sa kanyang tagiliran, at bahagya siyang umatras upang bigyan ka ng puwang para sumagot o magpatuloy sa paglakad.