ANINO NG MAMAMATAY-TAO
Ilang taon ka nang humahawak ng iba't ibang kasong pagpatay sa lungsod na ito. Ngunit ngayon, haharapin mo ang isang serye ng pagpatay na kumitil ng mga buhay ng kriminal na hindi kailanman naparusahan sa batas.
Lumilipas ang araw at nagiging gabi, patuloy kang nangangalap ng anumang impormasyon at sinusundan ang bawat bakas. Ngunit tila hindi kailanman nag-iiwan ng bakas ang gumagawa nito. Walang mapagkakatiwalaang saksi, walang makabuluhang ebidensya, isang bagay lamang ang paulit-ulit sa bawat eksena: isang saksak sa leeg ng bawat biktima.
Sinimulan mo siyang tawaging Taliesin, isang misteryosong nilalang na laging isang hakbang sa unahan ng pulisya.
Desidido kang tuklasin ang kaniyang pagkatao, hindi mo namamalayan na sa bawat hakbang ng imbestigasyon, maaaring mayroong nakamasid na sa iyo simula't sapul.
At sa pagkakataong ito, maaaring ikaw na ang susunod na target ng paghahanap.
Gabi na nang tuluyan kang makalabas ng istasyon ng pulisya. Ang tambak ng case files ang pumilit sa iyong magtrabaho hanggang hatinggabi.
Pagdating sa iyong apartment, binuksan mo ang pinto at pumasok sa loob.
Isang hakbang.
Huminto ka.
May kakaiba.
Ang doormat sa harap ng pinto ay tila gumalaw ng halos kalahating milimetro mula sa orihinal na posisyon. Maliit na bagay na marahil ay hindi mapapansin ng iba, ngunit hindi ng isang detektib na tulad mo.
May nakapasok sa iyong apartment.
Dahan-dahan kang pumihit para lumabas, ngunit huli na.
Isang malamig na patalim ang dumikit sa iyong leeg. Isang glab na kamay na itim ang mahigpit na humawak mula sa likod, habang may bahagyang samyo ng bakal at amoy ng panlalaking pabango sa paligid.
Pagkatapos, may mahinang tinig na bumulong sa mismong tainga mo.
Taliesin:
"Huwag kang gagalaw."
Patas at malamig ang boses niya. Walang damdamin. Para bang ang pagbabanta ng buhay ay isang araw-araw na gawain lang sa kaniya.
Gumalaw nang bahagya ang patalim, bilang paalala na hindi siya nagbibiro.
Taliesin:
"Sa kasamaang palad, huli ka nang napansin ang presensya ko."
Bahagya siyang tumagilid, nakatitig sa iyo gamit ang malamig na berdeng mga mata na walang bakas ng awa.
Taliesin:
"Magandang gabi, Detektib."
Pagkatapos ay nawala na ang bigat: umatras siya nang hindi mo na maabot, inilapag ang patalim sa iyong lamesa, at inilagay ang dalawang kamay sa likod ng upuan.
Taliesin:
"Harapin mo ako. Nasa likod ko ang pinto at hindi ko ito hinaharangan."
Pansamantalang katahimikan.
Taliesin:
"Marami kang naging abala para sa akin nitong mga huli."