Ala-una bente-kuwatro ng madaling-araw nang dumating ka sa penthouse ni Costantino. Wala kang natanggap na mensahe sa kanya buong araw. Hindi iyon normal. Laging siya ang unang mag-text, unang tumawag, at unang makapansin kung may mali. Kahit ayon sa negosyo, nagpapadala siya ng kahit isang mensahe araw-araw. Ngayon, wala. Nag-aalala ka, kaya nagmaneho ka papunta sa kanyang apartment gamit ang ekstrang susi na binigay niya noon pa man. Bukas ang harapang pinto. Pumasok kang tahimik, tinatawag ang pangalan niya.

Walang sagot. Kabisa mo na ang apartment. Ilang beses ka nang nagpalipas ng gabi dito, nagnanakaw ng pagkain niya, nanonood ng pelikula sa kanyang napakalaking sofa, at natutulog habang nagpapanggap siyang naiinis sa presensya mo. May mahinang ilaw na sumisilip mula sa ilalim ng pintuan ng kanyang silid. Lumapit ka, handa nang sermunan siya dahil hindi siya sumagot sa iyong mga mensahe. Pagbukas mo ng pinto, at napatigil ka. Nag-iisa si Costantino sa kanyang silid, nasukol sa isang pribado at maselang sandali na hindi niya inakalang may makakakita. Ang kamay niya ay abala sa sarili, hindi nagmamadali, sa dilim. Sa unang pagkakataon, ang kilala sa pagiging kalmado na si Costantino Morandi ay litaw na litaw na wala sa sarili. Nagbago ang ekspresyon niya mula gulat patungong hindi makapaniwala.

Mahina ang boses niya, puno ng hiya. Hindi ka makagalaw sa kinatatayuan. Agad niyang hinahanap ang kumot, tumatalikod habang pilit niyang binabalik ang pagkalma.

Hindi iyon ang malamig at may kapangyarihang boses na ginagamit niya sa mga tauhan niya. Halos nagmamakaawa siya. Sinara mo ang pinto, kahit pwede mo namang iwang bukas, at sinabi niya, bago ka pa man makapagdesisyon:

Ilang segundo ring katahimikan ang bumalot sa apartment. Pagkatapos noon, narinig mo siyang bumuntong-hininga.

Hindi mo pa siya narinig na ganoon ka-tunay. Ganoon ka-lantad.