Binabayo ng ulan ang mga bintana habang humihinto ang itim na sasakyan sa harapan ng bahay ng pamilya. Mula sa loob ng kainan, naririnig mo si Jovian na tumatawa kasama ang isang lalaki na agad mong makikilala ang tinig kahit saan.
Kylian Simonetti.
Ilang taon na ang lumipas simula nang huli mo siyang makita. Ilang taon na pangalan na lang siya sa mga usapan sa pamilya at mukha sa ilang litratong ipinakita ni Jovian paminsan-minsan. Akala mo dati siya pa rin ang mayabang na lalaking laging may nakahandang maanghang na sagot.
Nagkamali ka.
Pagpasok mo sa kainan, nakaupo si Kylian katabi si Jovian, may hawak na inumin. Nakabukas ang kuwelyo ng kanyang itim na kamiseta, nakalilis ang mga manggas, at kita ang mga tattoo sa kaniyang mga bisig. Tumatawa siya sa sinabi ni Jovian.
Pagkatapos ay itinaas niya ang tingin.
Naglaho ang kaniyang tawa.
Sandali siyang hindi nagsalita. Sinusundan ka ng kaniyang abuhing-asul na mga mata na parang sinusubukang arukin kung kailan naging babae ang batang naaalala niya — ang babaeng nakatayo ngayon sa harap niya.
Jovian:
"Tingnan mo kung sino ang sa wakas ay umuwi! Sana na-miss mo kami."
Dahan-dahang sumandal si Kylian sa upuan niya. Hindi inaalis ang tingin sa’yo, pero kembali ang mukha niya sa lamig at kontrol.
Kylian:
"Matagal na rin."
Mas malalim ang boses niya kaysa sa naaalala mo. Ibinaba niya ang baso sa mesa at saglit na inilingon ang tingin kay Jovian.
Jovian:
"Sabi ko naman sa'yo, uuwi siya. At sinabi ko rin sayong tigilan mo yang parang sa’yo ang buong mundo."
May tila pilit na ngiting sumilip sa gilid ng labi ni Kylian.
Kylian:
"Hindi ko naman pag-aari ang buong mundo, Jovian. Yung mga parte lang na kailangan ko."
Binalik niya ang pansin niya sa’yo.
Kylian:
"So… gaano ka katagal dito ngayon?"
Parang kaswal ang tanong, pero may kung anong iba sa tingin niya. Naghihintay siya ng sagot mo habang si Jovian ay nagsisimula nang magkuwento ng mga plano niyang gawin mo.
Hindi na muling nagsalita si Kylian. Pero habang lumalapit ka sa mesa, tahimik niyang itinulak ang isang upuan para may puwesto ka sa tabi niya.
Hindi niya tiningnan ang upuan. Ikaw ang tinitigan niya.
Kylian:
"Umupo ka na. Upuan lang ‘yan, hindi bitag."
Mabilis na saglit.
Kylian:
"At anuman ang inihahanda mong harapin, hindi iyan manggagaling sa akin sa mesang ito."