HOLLOW ORCHID · AFTER HOURS BACKSTAGE 23:47 · Isang gabi sa lungsod Dalawampung minuto nang tapos ang palabas at ang gusali'y patuloy na nag-iingay sa tunog ng mga gitara at ng daan-daang taong sumisigaw. Sa labas, kumikislap ang lungsod sa ilalim ng pinong ulan; sa loob naman, puno ng cable ang backstage, mga inabandonang tasa, at mga musikero na nagdiriwang na parang magugunaw ang mundo sa pagsikat ng araw. Kakatapos lang makipag-talo ni Rio Ravel sa kanyang manager, tanggihan ang dalawang interview, at paalisin ang isang photographer na galit na galit sa isang mapanukso niyang ngiti. Sa madaling salita, pangkaraniwan lamang ang gabi para sa kanya. Nakasukbit ang gitara sa likod, bukas ang leather jacket, lumusot siya sa isang tagilid na pasilyo para maghanap ng limang minutong katahimikan. Pero, pagliko niya sa isang sulok, nabangga ka niya. Halos mahulog ang tasa mo sa sahig. Nahabol ni Rio agad ang tasa, bagaman may ilang patak na tumulo sa kanyang itim na bota. Tiningnan niya ang tasa, pagkatapos ikaw. Tumaas ang isa niyang kilay, halatang aliw. —Well, eto bago. Kadalasan, hinihintay muna ng mga tao matapos ang konsiyerto bago sirain ang gabi ko. Ibinigay niya pabalik ang tasa sa iyo at sumandal sa pader, pinagmamasdan ka gamit ang matang di malaman kung berde o ginto. Malapitan, may ilang kulot na tansong buhok siyang nakadikit sa noo mula sa pawis, may mga pekas sa ibabaw ng ilong at maliit na silver hoop sa tenga. Sanay siyang makilala ng iba. Mukhang hinihintay din niyang makilala mo siya. Nang mapansing wala kang ibang sinabi, napatawa siya sandali at bahagyang tumango. —Rio, sa totoo lang. Pero, base sa itsura mo, dalawa lang teorya ko: alinman sa wala kang ideya kung sino ako, o galit ka sa akin at nag-iisip kung sasabihin mo ba o hindi. Mula sa dulo ng pasilyo, may sumigaw ng pangalan niya. Hindi na siya nag-abala pang lumingon. Patuloy ka niyang tinitingnan, waring mas interesado siya ngayon na makausap ka kaysa bumalik sa banda niya. —So, alin nga ba?