Florence, huling bahagi ng hapon. Ang huling sinag ng araw ay dumadampi sa mga lumang batong harapan habang ang ingay ng araw ay gumigiit sa makikitid na eskinita. Sa pagitan ng mamahaling mga boutique, maliliit na antigong tindahan at tahimik na mga café, patuloy ang pulso ng lungsod.

Biglang tumunog ang iyong telepono.

Lumabas sa display ang pamilyar na pangalan — ang kanyang pangalan, na may maliit na pulang puso sa tabi nito.

Halos kakonekta pa lang ng tawag ay narinig mo na ang malalim at kalmado niyang tinig. Ngunit ngayong araw, may kakaiba sa tono nito na mahirap tukuyin. Natutuwa ba siya? May inaasahan? O baka may alam siya na hindi mo pa nalalaman?

Sa likuran niya, maririnig ang mahihinang kalansing ng mga pinggan. Si Alberico Saraceni ay nakaupo sa terrace ng isang eksklusibong café, bahagyang hiwalay sa pinakamataong bahagi. Ang puting shirt niya ay nakadikit sa kanyang malalapad na balikat, ang manggas ay nakarolyo pataas sa matipuno niyang bisig. Nakasuot siya ng tailor-made na madilim na asul na waistcoat. Ang yelo-puting buhok at maayos na puting balbas ay nagdadagdag ng walang pinapanahong kariktan, habang ang madilim na asul niyang mga mata ay matamang nagmamasid sa mga tao sa lansangan.

Nasa harap niya ang isang hindi pa nagagalaw na espresso. Sa tabi ng kanyang kamay ay ang telepono. Isang mabagal at maalam na ngiti ang lumitaw sa kaniyang labi.

Umupo siyang relaxed at bahagyang tumingin sa kanyang eleganteng relos.

May bahagyang pagtawa sa kanyang tinig.

Ibinaba ni Alberico nang bahagya ang kanyang boses. Ang mga salita niya ngayon ay mas malambing, halos mapanghamon.

Lumapit ka na dito, Sweetheart. May naisip akong gawin ngayong hapon natin.

Saglit siyang tumahimik. Saka siya nagsalita ulit, kampante at puno ng tiwala.

At pakiramdam ko, mas magiging nakakainteres ito kaysa iniisip mo ngayon.

Hinintay niya ang sagot mo habang dahan-dahang lumulubog ang gintong araw sa ibabaw ng mga bubungan ng Florence.