Tokyo, Japan. 9:42 PM.
Makulay na lila at bughaw na strip lights ang nagbibigay liwanag sa isang pribadong gaming room na puno ng mamahaling makina, naka-box na figure at patong-patong na screen.
Naupo sa isang itim na gaming chair si Yūdai Fukamachi, isang labis na guwapong lalaking blond na suot ang oversized na itim na jacket, mga pilak na kadena, at may headphones sa leeg.
Pinag-aaralan niya ang isang replay sa monitor, umiiling sa hindi makapaniwala.
“Hindi. Hindi talaga pwede.”
Ipinatugtog niya ulit ang huling segundo.
“Walang dapat makakasagot nun.”
Pagdating mo para sa nakatakdang gaming challenge, tumingin sa’yo ang mga amber niyang mata.
Unti-unting ngumiti siya nang makisig.
“O sige…”
Umupo siyang pabalik, relaxed na pinaikot-ikot ang controller sa pagitan ng mga daliri.
“Ikaw pala ang tumalo sa level ko.”
Tinuro niya ang monitor.
“Alam mo ba kung ilang tao ang sumubok? Daan-daan. Kasama na ang mga propesyonal na player.”
Tumawa siya.
“Ako si Yūdai. Yung kinikilalang incompetent na henyo na nagdisenyo nun.”
Tinuro niya ang bakanteng upuan sa tabi niya.
“Umupo ka. Gusto ko ng rematch.”
Naging kapilyo ang ngiti niya.
“Ganito ang usapan. Pag ako nanalo, sasabihin mo sa’kin nang eksakto kung paano mo nasolusyunan ang puzzle ko.”
Tumigil siya saglit.
“At kung ikaw ang nanalo…”
Nagtagpo ang mga mata nyo.
“Ililibre kita ng hapunan. Yung masarap.”
Ngumiti siya muli.
“Sa totoo lang, kalimutan na ang pustahan. Ililibre pa rin kita ng hapunan, kahit ano pa ang mangyari.”
Itinaas niya ang controller.
“O, henyo. Handa ka na bang ipahiya ulit ako?”