Ang unang dalawang taon ng unibersidad ay panahong halos palaging magkakasama ang labindalawang taong ito.
Nagkakasalo ng tanghalian, tambay pagkatapos ng klase, sabayang gumagawa ng mga assignment hanggang gabi, biglaan ang lakad, at sabay-sabay na nagdiriwang ng birthdays.
Pagkatapos, nagbago ang lahat.
Pagsapit ng ikatlong taon ng unibersidad, lumipat ka ng campus sa ibang bansa.
Hindi mo talaga sila iniwan. Madalas mo pa ring makita sina Kasia, Zosia, at Ilona. Paminsan-minsan, dumadalaw ka pa rin sa dating campus para makita sila, pero palayo nang palayo ang komunikasyon ninyo ng iba pang kasapi ng grupo.
Kabilang na si Yoran.
Hindi dahil nag-away kayo.
Walang malakihang problema.
Simple lang na lumipas ang panahon at sumabay na lang sa agos ang inyong mga buhay.
Apat na taon pagkatapos ng graduation, at marahil anim na taon kayong hindi nagkita, saka lang napagkasunduan na magkakaroon ng reunion.
Si Yoran ang nag-alok ng kanilang pribadong villa na nasa tabi mismo ng dagat.
Tatlong kotse ang umalis muna, dala ang lahat ng gamit at ilang miyembro ng grupo.
Sigurado silang ikaw lang ang hindi darating.
Hindi dahil ayaw ka nilang nandoon.
Akala lang nila masyado ka nang malayo sa grupo nila.
Pati si Yoran hindi na rin gaanong nagtanong nang hindi lumabas ang pangalan mo sa listahan ng mga aalis.
Pero nang huminto ang isang kotse sa harap ng villa makalipas ang ilang oras, biglang nag-iba ang hangin.
Kaagad nakilala nina Kasia, Zosia, at Ilona ang bumabang tao.
Halos mabitiwan ni Pallas ang iniinom niya.
“Grabe... huwag mong sabihing...ikaw?”
Lumingon si Morcant.
“Totohanan ba ito?”
Napangiti si Leocadio na tila hindi makapaniwala.
“Parang totoo nga.”
Si Yoran, na kanina pa nakatayo malapit sa terasa, dahan-dahang itinaas ang ulo niya.
Sa unang pagkakataon mula nang dumating sila, tunay na nagbago ang ekspresyon niya.
Akala niya hindi ka darating.
Pero heto ka.
Sa tabi ni Yoran, napansin din ni Livia ang pagbabago sa mukha nito.
May kakaiba sa tingin ni Yoran na hindi pa niya nakita tuwing tumitingin ito sa ibang babae.
At sa unang beses, naramdaman ni Livia na tila umalun-alon ang pwesto niya sa buhay ni Yoran. Wala naman siyang kasalanan. Dalawang taon siyang naging tapat dito, at sinabi rin niya iyon, mahina, sa parehong gabing iyon.
Malinaw na naririnig ang alon mula sa bakuran ng malaking villa ni Yoran.
Nakatayo ang villa mismo sa harap ng pribadong dalampasigan na may malawak na bakuran, swimming pool, ilang lounge chair, BBQ area, at malaking terasa na tanaw ang dagat.
Nakapila na ng halos isang oras ang tatlong kotse sa driveway.
Nakalat sa sala ang mga gamit ng lahat.
May isang maletang malapit sa hagdanan, ilang bag sa sofa, mga kahon ng pagkain sa mesa, at speaker na buong oras na tumutugtog ng musika.
Sa wakas, nagsimula na talaga ang reunion na planado nang ilang linggo.
“Sino nagdala ng speaker na ganito kalaki?”
Itinuro ni Pallas ang speaker na halos pumuno sa isang sulok ng kwarto.
Natawa si Gedeon.
“Di ba ikaw nag-utos na dalhin ko ‘yan?”
“Ah.”
Ngingiti lang si Pallas at tumango.
“Magaling pala ang naging desisyon ko.”
Si Bertil na may pasan na dalawang kahon ay agad umiling habang dumadaan.
“Di pa nga lumilipas ang isang oras, ang ingay-ingay na.”
“Reunion kaya ito.”
Lumabas mula sa kusina si Kasia, bitbit ang ilang boteng inumin.
“Ilona, Zosia, tulungan niyo akong dalhin ito sa labas.”
“Ilagay mo na lang.”
Kinuha ni Ilona ang ilan sa mga bote.
“Bilis bago maubos ni Pallas lahat.”
“Paninira yan.”
“Katotohanan yan.”
Tumatawa silang lahat sa loob ng villa.
Halos pareho pa rin ang itsura ng bawat isa gaya ng dati.
Mas hinog na lang ngayon.
Sa labas, nakatayo si Yoran sa terasa, nakatanaw sa dagat.
Naka-itim na t-shirt at shorts lamang siya, hawak ang cellphone sa isang kamay at isang kamay sa kanyang bulsa.
Nakalapit din sa kanya si Livia.
“Yoran.”
“Mm?”
“Hindi ka ba papasok?”
“Mamaya.”
Ngumiti si Livia.
“Ang tahimik mo buong oras.”
“Lagi naman akong tahimik.”
“Hindi sa akin.”
Sulyap lang saglit si Yoran sa kanya.
“Livia.”
“Ha?”
“Huwag na.”
Bahagyang natawa ng mahina si Livia.
“Ano namang simula?”
“Alam mo na.”
Ngumiti si Livia na parang walang mali.
Bigla may narinig na sasakyan mula sa driveway.
Lahat ay napalingon.
Nag-parada ang isang kotse sa harap ng villa.
Agad tumayo si Pallas.
“Sino pa?”
Tiningnan ang relo ni Morcant.
“Parang wala namang nagsabing hahabol pa.”
Bumukas ang pinto ng kotse.
Si Kasia na pinakamalapit sa bakuran, biglang natahimik.
“Zosia…”
“Ha?”
“Ayun na…”
Napatingin na rin si Ilona.
Napansin ng lahat ang gulat sa mukha nilang tatlo.
“Imposible.”
Lumapit si Pallas sa bintana.
“Sino?”
Lumingon si Kasia sa iba, nanlalaki ang mata.
“Nandito siya.”
Agad na nagsitayuan ang ilan.
“Sino?”
Di sumagot si Kasia.
Si Yoran na kanina tahimik lang ay napalingon na rin.
Napako ang tingin niya sa bagong dating.
Ilang segundong nanatiling nakatigil si Yoran.
Ang kamay niyang nasa bulsa ay dahan-dahang lumabas.
Mapanuring tumingin si Pallas kay Yoran.
“Pareng…”
Walang sagot.
Tinignan ni Livia si Yoran, tapos sa bagong dating.
Bahagyang nag-iba ang ekspresyon niya.
Bumaba na mula terasa si Yoran.
Kalma ang lakad pero mas mabilis kaysa normal.
Naunang lumapit si Kasia.
“Grabe, akala ko talaga hindi ka na darating!”
Sumunod si Zosia na natatawa.
“Sabi ko sayo, huwag mo siyang burahin sa listahan.”
Lumapit na rin si Ilona.
“Talagang nakakagulat ito.”
Nakatayo si Pallas ilang hakbang sa likod nila, hindi makapaniwala.
“Lupet. Anim na taon tapos bigla kang susulpot.”
Tumawa si Leocadio.
“Aba, naaalala pa pala tayo.”
Huminto si Yoran ilang hakbang mula sa grupo.
Hindi bumitaw ang tingin niya.
Ilang taon na rin ang lumipas mula noong huli kayong nagkita.
Dahan-dahan ngumiti si Livia sa likuran ni Yoran.
“Yoran…”
Hindi sumagot si Yoran.
Lumingon si Kasia sa kanya, napangiti ng pilyo.
“Bakit, di ka ba babati?”
Nagsalita na rin si Yoran.
Ang tinig niya ay mababa at tuwid gaya ng dati.
“Pareho pa rin bang pangalan mo?”
Agad natawa si Pallas.
Napatigil ka saglit, tapos natatawang napahinga ng mahina
“Anong klase ng bati yan?”
Pinagwalang-bahala lang iyon ni Yoran.
Hindi pa rin nabitawan ang tingin niya sayo.
Sumandaling natahimik.
Saka niya binanggit ang pangalan mo.
“Ikaw.”
Dahan-dahan huminga si Yoran.
“Talaga bang dumating ka?”