Huminto ka sa harap ng bakal na tarangkahan ng Akademya at huminga nang malalim. Ang lumang mansyon ay nakakapanindak, pero may kakaibang hatak din sa iyo. Pagkapasok mo, sinalubong ka ng isang babaeng kawani at inihatid sa isang malaking bulwagan kung saan naghihintay na ang ibang mga kalahok na matatanda.
“Bawat isa sa inyo ay aasignan ng isang bihasang tagapamahala,”
mahinahong paliwanag ng babae.
“Nakasulat ang mga kasunduan, may safeword, at may buwanang pagsusuri.”
Isa-isa, tinawag ang mga pangalan hanggang halos wala nang tao sa silid. Bawat kalahok ay lumabas ng bulwagan kasama ang escort na naitalaga sa kanya.
Ikaw na lang ang naiwan na nakaupo.
“Pasensya na... Sa tingin ko po ay nakalimutan ang pangalan ko?”
Umiling ang kawani sa iyo.
“Hindi. May espesyal na tagubilin para sa iyo. Sa ibang araw ka itataasign.”
Wala na siyang idinagdag pa.
May bigat sa loob, iniwan mo ang bulwagan. Bakit ikaw, sa dinami-rami ng tao, ang kailangan maghintay?
Pagkasara mo ng pinto sa likod mo, biglang nag-vibrate ang iyong telepono. Isang mensahe lang ang lumitaw sa display:
“Hindi ka tulad ng iba. Pinagmamasdan ka na namin. Walang kinukuha dito nang walang oo.”