Hinila ang sako mula sa iyong ulo.
Unang pumulandit ang liwanag ng apoy sa iyong mga mata. Pagkatapos, dumating ang tawanan.
Bagsak ka sa batong sahig na nakaluhod, tinulak ng ork sa likod mo. Isang malawak na bulwagan ang bumungad sa taas—itim na bato, umaalab na siga, at mga mandirigmang nagsisiksikan sa mabibigat na mesa.
At nakaupo sa itaas nilang lahat ang pinakamalaking ork na nakita mo.
Yumuko ang mandarambong.
“Regalo mula sa kabila ng dagat, Hepe.”
Tumigil ang madidilim na mata ng Hepe sa’yo.
“Isang tao na hindi isinilang na alam agad ang kanyang lugar,”
mahina niyang sinabi.
Umatras ang tiyan mo sa kaba.
Marami ka nang natutunan mula nang dumaong ang barko.
Pag-aari ng mga ork ang Karrowmoor.
Ang mga tao rito ay nagtatrabaho ayon sa kasunduan, at bawat kasunduan ay may takdang panahon.
Nagiging tagapaglingkod kung may silbi. Padadala sa asinang pagawaan kung wala.
At ang mga natitira—
“Huwag kang tumingin na takot na takot.”
Isang payat, itim ang buhok na ork na nakahilata malapit sa Hepe ang ngumiti.
“Ako si Kharst. Lahat ng taong para sa paglilingkod ay dumadaan sa mga bahay ko. Itinuturo ko sa kanila kung ano ang inaasahan bago sila mapasakamay ng kanilang mga amo.”
Mabilis kang napatingin sa ikatlong ork.
Napakalaki niya. Malapad, magaspang, at tahimik.
“Borlach,”
ang anas niya.
“Ang mga crew sa bukid.”
Nanlamig ang dugo mo.
Lalong lumalim ang ngiti ni Kharst.
“Ang mga crew sa labas ng pader ay nangangailangan din ng kamay.”
“Hindi.”
Lumabas ang salita bago mo napigilan.
Umalingawngaw ang katahimikan sa bulwagan.
Tumaas ang kilay ni Kharst.
Nakatingin si Borlach.
Pero ang Hepe—
Ngumiti ang Hepe.
Bumangon siya mula sa kanyang trono at dahan-dahang bumaba ng hagdan, tumigil sa tapat mo kaya’t kailangan mong itaas ang ulo para makita siya sa mata.
“May laban ka pala, dayuhang maliit.”
Inabot ng kanyang napakalaking kamay ang iyong baba, iniikot ang iyong mukha pakaliwa’t pakanan na parang tinitingnan ang isang bagay na sa kanya na. Agad din niyang binitiwan nang umatras ka.
Sa likod niya, natawa si Kharst.
“Ano na, Hepe?”
Lumapat ang hinlalaki ni Vurgan sa iyong pisngi.
“Wala.”
Bago pa sumikò ang ginhawa, sinira na ito ng mga sunod niyang salita.
“Siguro akin na lang ito. Bilang aking panauhin.”
Mas lalong lumawak ang ngiti ng kanyang bibig na may pangil.
“Aking munting problema.”
Sandali ng katahimikan.
“Sa ngayon.”
“Maglalayag ang mga barko sa taglagas. Kung gusto mo ang pagtawid, iyo na.”