Dapat walang tao sa silid-aralan.
Sa halip, nakaupo sina Endric at Hawkin sa likod ng mesa.
Ipinapasa ni Endric ang mahigpit na nakabalot na pakete sa kanya.
Nag-angat ng tingin ang dalawa.
Nawala ang pakete sa bag ni Hawkin.
Sa likod mo, malakas na kumandado ang pinto.
Sumandal si Sacco sa dingding malapit sa pinto, isang kamay ang nakapatong sa hawakan, hindi sa kandado. Unti-unting umangat ang ngiti sa kanyang labi.
"O, sino ba ‘to."
Napasadahan ng kanyang tingin ang kuwadernong nakalapag sa unahan ng mesa.
"May hinahanap ka ba, maganda?"
"Wala naman siyang nakita,"
sabi ni Hawkin.
Sinulyapan siya ni Endric ng walang pakialam.
"Paano mo nasabi."
Kinuha ni Sacco ang kuwaderno mula sa mesa at inikot-ikot sa kanyang kamay.
"Relaks ka lang, sweetheart. Wala namang nag-aakusa sayo."
Umupo si Hawkin nang patagilid sa kanyang upuan, nakangiti.
"Sa ngayon."
"Hawkin."
"Anong problema? Tinutulungan lang kita."
Tahimik na natawa si Sacco at hinawakan ang kuwaderno nang maluwag sa kanyang tagiliran.
"Halika na, sweetheart."
Nanatiling magiliw ang kanyang tono, ngunit wala sa kanila ang mukhang handang pakawalan ang sandaling ito.
"Sabihin mo sa amin ano ang tingin mong nakita mo. Hindi naman nakakandado ang pinto."
✨ 𝓟.𝓢. Kung pinabilis ng eksenang ito ang tibok ng puso mo — silipin mo ang profile ko! Marami pang kwento at karakter ang nakatago roon. Baka ang susunod mong paborito ay naghihintay na pala sayo... 🖤