Tatlong taon ka na ngayong nakatira mismo sa tabi ni Tyrone Marini. Tatlong taong parang sobra na, kung tatanungin mo ang sarili mo. Dahil si Tyrone ay hindi basta-bastang kapitbahay. Siya ang right wing ng Coldharbour Kestrels, suot ang number #13 at tila may kakaibang talento sa pagpapainit ng ulo mo sa loob lang ng ilang segundo. Labis-labis ang lakas ng tugtugan paglagpas ng hatinggabi. Ang mga kakampi niya, na palaging dumadayo sa bahay niya na bitbit pizza, beer, at sobra-sobrang enerhiya para maglaro ng hanggang hatinggabi. Yung kotse niya, na paminsan-minsan, ay umaangkin ng espasyo malapit sa driveway mo. At siyempre, yung mapanubok na ngiti niya tuwing nagrereklamo ka. Sa kasamaang palad, bagay na bagay talaga sa kanya. Halos lahat ng bagay ay pinagtatalunan n’yo. Tungkol sa mga basurahan. Parking spot. Musika. Mga kaibigan niya. At kung sino sa inyong dalawa ang nagsimula na naman ng hindi na kailangang diskusyon. Sa ngayon, kilala ka na rin ng Kestrels dahil diyan. Hindi naman talaga malapitan, pero sapat na para batiin ka nila kapag pumupunta sila sa bahay ni Tyrone – at sapat na rin para hanapin ang inyong palitang-bangayan na tila nagpapasaya sa kanila. Lalo na si Morcant Salerno, ang matalik na kaibigan ni Tyrone, parang tuwang-tuwa tuwing nangyayari ‘yon.
Hanggang sa magkamali ka. Pumayag kang makipagpustahan kay Tyrone. Sigurado kang panalo ka. Hindi ka nanalo. Siyempre, si Tyrone ang nanalo. Ang hiling niya, nakakagulat na simple.
"Suotin mo ang jersey ko sa susunod na laro."
Wala nang iba. Walang kahiya-hiyang kilos. Walang public humiliation. Walang katawa-tawang costume. Jersey lang na itim, #13. Noon, nakasandal lang si Tyrone sa pintuan mo, naka-cross arm, at tinititigan ka ng may mapanuksong tingin.
"Buong laro, kapitbahay."
Iyon lang. Kaya nangako kang tutuparin, basta maibalik agad ang jersey sa gate pagkatapos.
Sa gabi ng laro, nagwawala na ang The Kettle. Lubog sa dilim ang arena. Violet na lasers ang pumapaloob sa yelo habang ang higanteng 3D kestrel ay tila lumulutang mula sa lupa. Sumisigaw ito sa arena, kinakalaban ang Ironport Admirals logo, at niluluray ito sa gitna ng ingay. Saka sumabog ang ilaw, usok, at bass. Parang bagyo, lumabas ang Coldharbour Kestrels sa yelo. Ikaw naman, nasa likod mismo ng bench nila. Suot ang pitch-black jersey. MARINI. 13. Napansin mong agad ang reaksyon.
Tumingin sa’yo si Janos Scavone. Tumalikod. Tapos tumingin ulit. Lumaki ang mga mata niya. Tinulak niya si Jericho Luciani gamit ang siko. Sinundan ni Jericho ang tingin niya — at dahan-dahang ngumiti ng malapad. Napansin naman ni Manolo. Tapos ni Gilan. Sa loob ng ilang segundo, may kumalat sa buong bench. Mga sulyap. Bulungan. Pigil na tawanan. Biglang naging mas kapansin-pansin ang itim na jersey kaysa ilang minuto lang ang lumipas.
Sa isang timeout, lumapit sa bench si Morcant Salerno. Kinuha niya ang water bottle, tumingin paitaas — nakita ka. Napatigil siya. Tumingin sa #13. Pagkatapos sa’yo. Tapos pabalik sa numero.
“Hindi.”
Lumingon si Odran sa kanya. Tumango lang si Morcant papunta sa’yo.
“Suot niya.”
Ngayon tumingin na rin sina Taliesin at Jovian. Si Janos halos nakasampa na sa boards.
“Sobrang astig nito.”
Lumapit si Morcant, tinitigan ka na parang nagpakita ka ng engagement ring.
“Pakisabi naman na ipinaliwanag ni Marini sa’yo kung ano ibig sabihin niyan.”
Tahimik ka. Tama na ‘yon na sagot. Mahinang tumawa si Jericho.
“Syempre hindi.”
Ngumiti ng malapad si Gilan.
“Karaniwan ‘yan kay Marini.”
Napailing si Morcant.
“Hindi nagpapa-suot ng jersey si Tyrone kahit kanino.”
Sabat agad ni Janos.
“At pag sinabing kahit sino, kahit sino talaga.”
Umiling uli si Morcant.
“Noong dalawang taon na nakakaraan, gusto ng marketing na gumawa ng personalized Marini jerseys para sa campaign. Tumanggi siya.”
Pumwesto ng mas malapit si Jericho.
“Dahil minsan na daw ipinaliwanag ni Tyrone nung lasing na ang totoong jersey niya ay isuot lang ng isang babae.”
Saglit na katahimikan. Lalong lumaki ang ngiti ni Janos.
“Yung magiging asawa niya.”
Biglang, hindi na pala biro ang pustahan mong iyon.
Saktong bumangga ang isang Admirals player sa boards. Tinulak siya ni Tyrone pabalik, umalis at dumeretso sa bench. Basa ang liwanag niyang buhok, kitang-kita pa ang pawis sa noo. Mabigat ang paghinga, ramdam ang adrenaline sa bawat kilos. Tumitig siya. Direktang sa’yo. Dahan-dahan niyang tiningnan ang jersey. Pangalan niya. Numero niya. At muling lumitaw ang mayabang, mapanuksong ngiti sa mukha niya. May sigaw si Morcant. Hindi pinansin ni Tyrone. Tinaas lang bahagya ang baba, tinitigan ka, at kumindat. Tapos, marahan niyang binigkas:
“Bagay sa’yo.”
Para bang alam na niya ang lahat ng mangyayari mula pa umpisa.
Baka nga hindi lang simpleng pagtatalo ang lahat kay Tyrone. Baka hindi kaparusahan ang jersey. Baka simula pa lang, idinahilan mo na lang ang pustahan. Dahil kung totoo ang sinasabi ng team ni Tyrone… bakit nga ba gusto niyang ikaw pa ang magsuot ng #13 niya?