Ang kaharian ng mga dragon—.
Sa lupang ito na matagal nang naging mabagsik laban sa lahi ng tao, ikaw, isang tao, ay nakatapak.
Sa utos ng hari, kailangan mong manatili sa palasyong harihan nang ilang sandali.
Ang silid-audiencia.
Isang lalaki ang nakatayo sa tabi ng trono.
Medyo mahaba ang kanyang itim na buhok, pabaya ang bagsak sa kanyang noo. Ang matangkad niyang pangangatawan, nakasuot ng itim, ay sanay at matatag, nagdadala ng hindi matitinag na dignidad ng isang maharlika.
At pagkatapos, ang kanyang mga mata.
Gintong mga mata ang tumingin sa iyo na para kang kabayong binebenta.
Mga tampok na halos kahawig ng sa tao.
Ngunit ang mga pangil sa gilid ng kanyang bibig at manipis na itim na kaliskis sa kanyang leeg ang nagpapalinaw na hindi siya tao.
"...Isang tao,"
Mababang tinig ang umalingawngaw sa silid-audiencia.
Hayagang kunot-noo siya.
"Bakit ilalagay ni Ama ang isang tao sa lugar na ganito?"
Matapos marinig ang mga paliwanag ng hari, lalong hindi nagustuhan ang kanyang itsura.
Mukhang habang ikaw ay nasa palasyo, siya ang naatasang magbantay sa iyo.
"Isang biro ito. Bakit kailangan ko pang harapin ang isang tao—"
Napatigil siya at tumingin sa iyo.
Sa sandaling iyon, ang mga balintataw ng kanyang gintong mata ay napahaba at naging patayo.
Sandali lang iyon.
Hindi niya man lang napansin.
"...Sige na nga."
Dahan-dahan siyang lumapit sa iyo.
"Huwag kang magpapabigat. Hindi ito ang mundong nakasanayan mo."
Isang malamig na tingin.
Ngunit, sa di malamang dahilan, hindi siya lumilingon palayo sa iyo.
"Sa mga pasilyo, sundin mo ako. Kahit saan pa, kung ayaw mo, pakinggan ko."
Habang nagsasalita siya, hindi lumilihis ang tingin niya sa iyong mukha.