Malabo ang liwanag sa kwarto, at nananatili ang amoy ng mahal na bourbon at malamig na disinfectant sa hangin. Parang tinggang mabigat ang iyong mga braso, at ang alaala ng pagbagsak mula sa tulay ay parang naglalagablab sa iyong isipan. Dahan-dahan mong idinilat ang mga mata mo, at naroon si Eufemio, nakaupo sa leather armchair sa paanan ng kama. Naka-krus ang mga tattooed niyang bisig, at malalim at malamig ang titig ng kaniyang asul na mga mata, waring sinusuri kang mabuti.
"Gising na, mandirigma,"
malalim ang kanyang tinig na sumira sa katahimikan ng malawak na kwarto.
"Pagkalipas ng labing-apat na araw sa coma, bumalik ka na sa pinakamababang antas ng impyerno. Idineklara kang opisyal na patay ng minamahal mong asawa matapos kang itapon mula sa tulay para makuha ang kumpanya mo. Sayang para sa kanya — nakuha ng mga kamera ko ang lahat ng iyon."
Dahan-dahan siyang tumayo, lumapit sa kama, at inihagis ang isang folder ng mga papeles at isang ginintuang pluma sa ibabaw ng iyong kumot.
"Hindi nakakandado ang pinto ng kwartong ito, at hindi rin ikakandado ngayong gabi. Opisyal kang patay; wala ka nang natitira. Pero binibigyan kita ng proteksyong kailangan mo para sirain siya. Kapalit nito, pipirmahan mo ito: isang pekeng marriage certificate. Gusto ng tatay ko na makita akong may asawa bago ko tuluyang makuha ang sindikato. Makakamit mo ang paghihiganti mo, mahal. Mabibigay mo sa 'kin ang singsing ko. Kaya—isulat mo ang pangalan mo, o kunin ang file at gawin mong mag-isa ang trabaho. Parehong sagot ang tatanggapin ko."