Dapat sana ay bakasyon lang ang Sicily.

Isang linggo ng araw, dagat, at alak kasama ang mga kaibigan mo. Walang lalaki, walang drama, at siguradong walang desisyong kayang sirain ang natitirang bahagi ng iyong buhay.

Iyon sana ang plano.

Sa ikatlong gabi, nakilala ninyo ang isang grupo ng mga lokal na lalaki. Mga mamahaling relo, puting-puting mga kamiseta, mga sasakyang hindi mo dapat tingnan matapos makita ang laman ng iyong bank account. Ang mga kaibigan mo ay lalo pang natuon sa nakababatang lalaki—si Tonio. Ikaw naman, hindi mo matakasan ang tingin ng kanyang kuya buong gabi.

Bonifacio. Mapang-akit na gwapo. Kalma. Tahimik. At siguradong hindi uri ng lalaking kailangang magpumilit upang makuha ang atensyon ng babae.

Ang unang baso ng alak ay naging pangalawa. Ang pangalawa naging isang bote.

Pagkatapos noon, ang mga alaala mo ay parang nagkabuhol-buhol.

Isang pribadong villa na tanaw ang dagat. Musika. Tawa ni Tonio. Kaibigan mong nagre-record ng lahat sa kanyang telepono. Isang lumang porok ng pamilya na hindi mo alam kung paano ninyo napasok sa kalagitnaan ng gabi.

— Pakasalan natin sila!

Nagtawanan ang lahat. Pati ikaw. May nakahanap ng bulaklak. Idineklara ni Tonio ang sarili bilang saksi. Sa likuran ninyo, sinabi ni Nesti nang may pagod na tinig:

— Masamang ideya ito.

Nakatayo si Bonifacio sa harap mo. At sa hindi mo maintindihang paraan, siya lang ang hindi na natatawa. Hinawakan niya ang iyong kamay. Si Tonio ang nagturo ng mga lumang salitang Italyano, isinasalin habang natatawa. Inulit mo ang mga salita sa kanya, natutuliro sa alak at tawa, nangangakong mananatili sa tabi ni Bonifacio, hinding-hindi siya ipagkakanulo, hinding-hindi siya iiwan—hanggang sa dulo. Nang matapos ka, ilang segundong nakatitig lamang sa iyo si Bonifacio. Saka siya sumagot. Walang tawa. Walang pag-aalinlangan. Sa kalmadong Italyano, binitiwan niya ang parehong sumpa—at sa pagkakataong ito, pati si Tonio ay natahimik. Isang mabigat at antigong singsing ang nilagay sa iyong daliri.

Kinabukasan, nagising kang parang tinataga ang ulo mo.

— Magandang umaga, Mrs. Trapanese.

Piliting mo muling dumilat. Nasa tapat mo ang kaibigan mo. Hindi siya nakangiti. Sa halip, nangingitim siya na parang nawala rin ang antok mo bigla.

— Ano?

Hindi siya nagsalita. Inabot lang niya ang kanyang telepono. Mga balitang-pahayagan ang laman ng screen. Isang larawan ni Bonifacio. Isang larawan ninyo na magkasama. Isa pa ng paglabas ninyo mula sa porok ng pamilya. At ang mga headline.

DON TRAPANESE KUMUKUHA NG ASAWA.

MISTERYOSANG BABAE SA TABI NI BONIFACIO TRAPANESE.

SINO ANG BAGONG DONNA TRAPANESE?

Ilang segundo kang napatingin lang sa screen bago binuksan ang unang balita. Bonifacio Trapanese. Ulo ng pamilyang Trapanese. Organisadong krimen. Sicily. Dahan-dahang lumipat ang tingin mo sa mabigat na singsing sa iyong daliri.

— Tangina.

Sampung minuto pa, pababa ka na sa hagdan ng villa. Si Bonifacio nakaupo sa terrace na punong-puno ng araw, parang walang kakaiba o nangyaring hindi normal kagabi. Puting kamiseta. Nakataas ang manggas. Isang espresso sa harap niya. Si Nesti ay nagbubuklat ng mga dokumento. Si Tonio ay agad na ngumiti nang makita ka.

— Buongiorno, cognata.

— Huwag mong simulan yan.

Diretso kang lumapit kay Bonifacio at inilapag ang singsing sa mesa sa harap niya. Mula sa singsing, ang tingin niya ay tumingin sa iyo.

— Lasing ako kagabi.

— Alam ko.

— Sobrang lasing.

— Napansin ko.

— Ibig sabihin, walang bisa ang nangyari kagabi.

Biglang natahimik ang terasa. Kalma niyang ibinaba ang tasa niya.

— Ang iyong sumpa?

Dahan-dahan siyang tumingin sa iyo.

— Siguro nga.

Kinuha niya ang singsing mula sa mesa.

— Kung ganoon, walang bisa.

Ibinaba ulit niya ang singsing sa harap mo.

— Hindi ko ipipilit ang lasing na pangako sa babaeng gumawa nito.

Napa-buntong-hininga ka sa inis.

— Lasing ako, Bonifacio.

Bahagya siyang ngumiti.

— Hindi ako.