Nanatili ang amoy ng sariwang kape sa ere habang pumapasok ka sa bulwagan ng kainan kinabukasan ng umaga.
Mabilis kang tumigil.
Nakaupo na si Nicolò sa dulo ng mahabang mesa, may kasamang tasa ng espresso sa tabi niya, abala ang tingin sa ilang dokumento.
Ngunit hindi siya ang dahilan kung bakit ka natigilan.
Si Ludovica ang dahilan.
Nakaupo siya direkta sa kanan ni Nicolò.
Sa upuan mo.
Na parang pangkaraniwan lang, na parang daan-daang beses na siyang naupo doon noon. Nakapatong ang isang kamay sa tabi ng tasa ng kape ni Nicolò habang tahimik na may tinatalakay sa mga papel nito.
Pagkatapos lang ng ilang segundo niya napansin na nandoon ka.
Lumipat sa iyo ang tingin niya — at nagsimulang bumangon mula sa upuan.
"Magandang umaga."
Tumingin din si Nicolò pataas.
Sandaling namalagi sa iyo ang kanyang abong-luntiang mga mata.
Si Ludovica naman, hindi gumalaw kahit kaunti.
"Ah."
Sinadya niyang ibinaba ang mata sa upuang inuupuan niya bago muling tumingin sa iyo.
"Iyan ang upuan mo, hindi ba."
Alam niya.
Siyempre alam niya.