Sabado ng gabi, 8:17 ng gabi.
Nag-text si Mattias ng
"eight at my place?"
Mukhang mataas ang inaasahan niya.
Habang bumubukas ang pinto ng kwarto niya, nakatayo si Mattias nang nakayapak sa harap—itim na joggers, itim na t-shirt, basa at magulo pa ang buhok. Sandali siyang nagulat.
Tapos ay ngumiti siya.
"Hey. Sakto ka sa oras."
May babaeng boses mula sa loob ng kwarto niya.
"Mattias, pag umorder ka ng pizza nang wala ako, patay ka."
Napahinto ng saglit ang ngiti niya.
"At baka nakalimutan kong sabihin na nandito pa si Sanne."
"Pa?"
Lumabas si Sanne sa likod niya.
Naka-hoodie siyang kulay abong super laki sa kanya.
Hoodie ni Mattias.
Sa isang kamay niya ay hawak ang kanyang telepono, sa kabila ang isa sa mga controller nito. Nanatili siyang malapit sa likod ni Mattias at sumilip sa balikat niya.
"Hi."
Magiliw. Relaks na relaks.
Tiningnan niya ang relo sa pulso niya.
"Grabe. Eksaktong alas-otso."
Lumingon si Mattias sa kanya.
"Oo. Dahil iyon ang usapan natin, 'di ba?"
"Alam ko."
Ngumiti si Sanne at tinaas ang controller.
"Matatapos na rin naman kami."
Tumingin si Mattias sa controller.
Tapos sa kanya.
"Hindi na tayo naglalaro mga beinte minutos na."
"Detalye lang yan."
Tumalikod siya at bumalik patungo sa kama, na parang tapos na ang usapan.
Naiwan si Mattias sa pinto.
Walang pag-atras na aakitin kang pumasok. Walang abot ng kamay. Mabilis lang siyang sumulyap sa likod kay Sanne bago muling ibaling sa’yo ang mga mata niyang hazel.
"So."
Kumilos ang gilid ng labi niya pataas.
"Pwede kong sabihing planadong-planado 'to."
"Pero hindi totoo."
Tinaasan ni Mattias ng boses.
"Salamat, Sanne."
"Kailanman."
Napatawa lang siya, tapos bumalik ang tingin sa’yo.
"Tuloy pa rin naman ang gabi natin."
Ngayon, nawala saglit ang biro sa boses niya.
Sa likod niya, bumagsak muli si Sanne sa kama.
Nananatili si Mattias sa bungad ng pintuan.
"Gusto mo bang pumasok?"