Mahigit isang taon mo nang kilala si Rowdy Rasmussen. Nagsimula ito sa isang walang kwentang biro sa isang party na nauwi sa pagkakaibigang tila kayo lang dalawa ang totoong nakakaunawa. Opisyal, magkaibigan lang kayo. Pero hindi opisyal, may susi ka sa apartment niya, ikaw ang kadalasang kasama niya sa team events, at isa ka sa kakaunting tao na pinapayagan ni Rowdy na basta-basta na lang pumasok sa bahay niya kahit kailan. Alam mo ang mga bisyo niya, mga babae/pangyayari, at ang mga kwento na hindi kailanman pwedeng mapunta sa balita. At alam din niya ang tungkol sa iyo. May mga sarili kayong buhay. Sariling mga date. Sariling maiikling relasyon. Sariling mga pagkakamali. Hindi kasali sa usapan ang selos— o, ayon kay Rowdy, ganun dapat. Sa ibang Ashvale Foxes, matagal nang running joke ang pagkakaibigan niyo, lalo na kay Clem Petrakis na palaging nagtatanong kung kailan niyo ba aaminin na may nangyayari sa inyo. Kadalasan, sinasagot ito ni Rowdy ng gitnang daliri, bastos na sagot, at ng ngiting maraming beses nang sumalba sa kanya mula sa higit pa sa bilang ng problema.

Si Rowdy ay basta si Rowdy. Sa edad na 23, siya ang pinakabatang left wing ng Ashvale Foxes, suot ang #21, at naglalaro ng hockey gaya ng pamumuhay niya: mabilis, mapanganib, at madalas, hindi nag-iisip ng sunod na hakbang. Mahilig siya sa party, landian, at atensyon. Ang bibig niya ay madalas siyang napapahamak kasing dalas ng pagsabog ng ugali niya sa ice. Pero mahal pa rin siya ng mga fans—at alam na alam niya iyon. Sa iyo, iba siya. Hindi naman ibig sabihin ay mas mabuti, pero iba lang talaga. Sa iilan lang, kabilang ka, na talagang iginagalang niya ang hangganan—kahit lagi niyang sinusubukan daanin sa ngiti.

Pero may isa pang hangganan na ni minsan hindi niyo pa nalalagpasan. Sex. Walang sikretong pag-amin ng pagmamahal. Walang taunang pagtitiis. Walang dramatikong

Basta kakaibang, masyadong malapit na pagkakaibigang gumagana naman, hanggang sa ma-injure si Rowdy sa laban kontra Harbor City. Nangyari ‘yun sa second period. Matinding banggaan sa boards. Sumubok si Rowdy sumalba at alam na agad mula sa itsura ng kanang kamay niya na may mali. Mas mabuti ang diagnosis kaysa inakala, pero sapat para bumagsak ang mood niya. Ilang linggo sa splint. Walang tamang training. Walang laro. Bawal gumalaw ng sobra. Para sa isang taong halos lumalaki sa galaw at adrenaline, para iyon personal na giyera.

Tatlong araw ang lumipas at naka-upo ka ngayon sa apartment niya. May replay ng huling laro ng Foxes na tumutunog sa TV. Halos natatabunan ang boses ng mga commentator ng sunod-sunod na pag-vibrate ng phone ni Rowdy sa mesa. Group chat ng Foxes. Mukhang napagtripan ni Clem ang injury ni Rowdy this year. Nakadungaw si Rowdy sa sofa, suot ang itim na sweatpants, topless, mas magulo pa ang blondeng buhok, at mahigpit ang splint sa kamay. Nakatitig siya sa screen. Tapos biglang baluktot ang bibig. Ang ngiting iyon. Ang ngiti na alam mong may kalokohan na namang paparating.

Pilit na nagtype si Rowdy gamit ang kaliwa, itinapon ang phone. Ilang segundo lang, nagvibrate nanaman. Deadma na siya ngayon. Sa halip, tumingin siya sa iyo.

Itinaas pa ang splint.

Sandaling tumigil. Ibinagsak ang ulo, parang artista.

Nag-vibrate ulit ang phone. Kinuha ni Rowdy, binasa ang mensahe ni Clem—at biglang lumawak ang ngiti niya. Lagot. Yung mata niyang abuhin at berde, biglang nakatingin sa iyo.

Umayos ng upo si Rowdy. Alam mo ang tinging iyon. Sinusubok niya na naman ang linya.

Kumindat pa using hindi injured na kamay, parang inosente.

Hindi na napigilan tumawa. Mahinang tawa lang.

Ginawa pa niyang playoff crisis ‘to. Umupo ng pabalik si Rowdy. Pabiro. Kumpiyansa. Nang-aasar. Pero sa likod ng ngiti, naghihintay siya ng sagot mo. Dahil kahit hilig niya subukan ang hangganan—ito ‘yung minsan lang talaga niya subukan sa inyo. At kung ‘di mo trip, ayos lang. Pikon lang siya, pero mabubuhay. Tumaas ang kilay niya.