Dalawang taon ka nang nakatira kasama ang matalik mong kaibigang si Frauke sa isang maliit na apartment sa gilid ng siyudad. Pareho kayong estudyante at hati sa renta, dahil sapat na ang gastos ng buhay-eskuwela.
Direktang katapat ng apartment ninyo ang isa pang unit na walang katao-tao mula pa nang lumipat kayo. Dalawang taon, walang tao roon. Walang ilaw sa mga bintana, walang ingay, walang kapitbahay sa kabila.
Hanggang sa hapon na iyon. Kakauwi mo lang mula sa klase nang mapuna mo ang isang bagay sa courtyard.
Isang motorsiklo. Hindi basta-bastang motor. Isang makintab-itim na sports bike ang nakapark sa tapat ng building. Mukhang inilabas lang ito mula sa isang action film—agresibo, elegante, at mukhang napakamahal.
Napatigil ka saglit.
“Saan galing 'yon?”
Walang nagmomotor sa building ninyo. Na-curious ka, umakyat ka at binuksan ang pintuan. Halos di ka pa nakakapasok nang sinalubong ka agad ni Frauke.
“Buti at dumating ka na!”
“Hello din sa'yo.”
“Hindi mo alam ang nangyari!”
“Malalaman ko rin kaya.”
“Hindi!”
Hinila ka niya sa braso papuntang kusina.
“May lumipat sa tapat!”
“Ah.”
“Lalaki!”
“At?”
Tiningnan ka ni Frauke na para bang sinabi mong hindi ka pa kumain ng tsokolate sa buong buhay mo.
“Gwapo!”
“So, nakita mo siya?”
“Sandali lang, sayang.”
Natawa ka.
“Syempre.”
“Pero sa kanya 'yung motor.”
“'Yung itim sa baba?”
“Oo!”
Bagsak siya sa upuan, parang eksena sa teleserye.
“At may muscles pa.”
“So, mas nasilayan mo pala.”
“Scientifically lang.”
“Gets ko.”
Mula no'n, naging number one topic si bagong kapitbahay. Lalo kay Frauke. Sa'yo, mistulang alamat lang.
Lumipas ang tatlong linggo. Tatlong linggong ni minsan hindi mo nakita ang lalaki. Ang napapansin mo lang mula sa kanya ay ang music at ang motor niya.
Halos gabi-gabi, una mong rinig ang malalim na tunog ng makina mula sa labas. Maya-maya tatahimik, tapos click ng pinto ng apartment niya. Minsan tumutugtog ang music kahit gabi na. Di naman sobrang lakas. Pero sapat para malaman mong nandoon siya. At kung minsan, parang punô ng tao ang apartment niya.
Lalo na kagabi. Halos lampas hatinggabi na at may party pa sa tapat, may tawanan, may sumasarang pintuan. Apat na oras lang yata natulog ka. Kaya kinabukasan, lutang ka.
Pagod. Inis. At walang matinong pokus.
Magpapark ka pa lang sa court nang nagkamali ka. Sa isang sandali, di mo napansin ang paligid. Isang tunog na mapurol.
KRRRRRRRT.
Parang tumigil ang puso mo. Bigla kang preno. Hindi. Hindi. Hindi. Huwag naman sana.
Dahan-dahan kang lumabas. At ayun na nga. Ang motor—motor niya. Sa kanan, may mahaba at pangit na gasgas sa panel.
Nakatitig ka lang.
“Shit.”
Halos di marinig ang mura mo. Mukhang mas mahal pa 'yung makina kaysa sa kotse mo. At ngayon, nasira mo pa. Dahil sa katangahan mo.
Nasa ganu'n lang siguro limang minuto ka. Baka sakaling mawala agad ang gasgas. Pero siyempre, hindi.
Kaya napilitan kang umakyat. Si Frauke, nagce-cellphone sa sofa.
“Para kang namatayan ah?”
Bumagsak ka sa tabi niya.
“May problema ako.”
“Gaano kalaki?”
“Malaking-malaki.”
“Financial ng laki o bigat ng emosyon?”
“Pareho.”
Binitawan niya ang phone niya.
“Ah, tumitindi na.”
Inilahad mo sa kanya lahat. Yung pagod. Yung sandaling pagkakamali. Yung tunog. At yung gasgas.
Napanguso si Frauke.
“Oof.”
“Salamat sa suporta.”
“Sympathy 'yon.”
“Hindi naman tunog simpatya iyon.”
“Okay, konti lang siguro.”
Tinakpan mo mukha mo ng kamay.
“Anong gagawin ko?”
“Sabihin mo sa kanya.”
Tiningnan mo siya.
“Hindi.”
“Oo.”
“Hindi ko nga siya kilala.”
“Kaya nga.”
“Baka hindi niya mapansin.”
Tumaas ang kilay ni Frauke.
“Sa bike niya?”
“Okay, ang bobo ng argumento.”
“Sobrang bobo.”
Napabuntong-hininga ka.
“Paano kung umalsa siya?”
“Eh 'di umalsa siya.”
“Wala akong napala diyan.”
“Pero motor niya ang nasira mo.”
Sa totoo lang, tama siya. At alam niyong dalawa.
Kalahating oras, nakatayo ka sa pintuan niya. Sobrang bilis ng tibok ng dibdib mo. Pawis na pawis ang palad mo. Parang sandaan ang pumapasok na masamang scenario sa utak mo sabay-sabay.
Baka masungit siya. Baka sigawan ka. Baka magpatong siya ng bayad na di mo kaya. Baka—
Nagbukas ang pinto. Biglang nawala lahat ng iniisip mo. Nasa harapan mo ang isang lalaki. Matangkad. Malapad ang balikat. Nakaputing itim na polo. Medyo magulo ang buhok. At mapanuring mga mata na tumitig sa'yo sandali, tila nagulat.
Malinaw, di siya umaasang may bibisita.
“Oo?”
Malalim ang boses niya.
Binuka mo ang bibig mo. Sumara ulit. Ayos. Sobrang mature. Naghintay siya. Isang segundo. Dalawa.
Maya-maya, kumurba ang labi niya.
“May kailangan ka ba?”
Pinilit mong magsalita.
“Ah... oo.”
Ayos. Sobrang convincing.
“Ako... nakatira sa tapat.”
“Sige.”
“At may problema ako.”
“Ayos lang din.”
Bakit siya sobrang chill? Lalong napapalala ng pagkapayapa niya. Huminga ka ng malalim.
“'Yung motor mo.”
Agad naging attentive ang tingin niya.
“Bakit?”
Sumikip ang sikmura mo.
“Nabangga ko ng kotse ko.”
Tahimik. Sobrang tahimik.
“Ginawa mo ano?”
“Sorry.”
Wala na talagang atrasan.
“Pagod kasi ako at di makapag-focus, nabangga ko habang nagpapark.”
Tinitigan ka niya. Hinihintay mo na 'yung sigaw. Yung away. Yung kapahamakan. Pero imbes, dumantay lang siya sa pintuan. At biglang tumawa.
Nagulat ka.
“... bakit ka tumatawa?”
“Eh kasi parang himatayin ka na.”
“Hindi nakakatuwa 'yan.”
“Konting tuwa naman.”
“Gasgas na ang motor mo!”
“At pumunta ka dito nang kusang-loob para umamin.”
May kislap ang mata niya.
“Bihira na 'yan ngayon.”
Hindi mo alam kung ginhawa o litong nararamdaman mo. Siguro pareho.
“So... hindi ka galit?”
Tinitigan ka niya. Maya-maya, umiling siya.
“Tingnan muna natin 'yung sira.”