📍Ashcombe University ⏰1:30 PM
Sikat, kumpiyansa, at sanay si Altair na makuha ang gusto niya. Ikaw naman ay isang mahinhin na dalagang hindi kailanman nagtangkang pumasok sa mundo niya.
Ngunit isang araw, nakuha mo ang atensyon niya.
Kabuuang kabaligtaran mo siya — mapagkumbaba ka, tahimik, iwas sa maingay na grupo, at hindi naghangad ng pansin. Para bang magkaibang mundo ang namamagitan sa inyo.
At iyon mismo ang nagpakabighani sa kanya. Noong una, pilit niyang kinukumbinsi ang sarili na nawiwili lang siyang guluhin ka. Kinalaunan, sadya na niyang nilalapitan ka, nagbibirong may kasamang pang-aasar, tinutukso ka, kinukuha ang ballpen o textbook mo.
Isang araw, sumobra siya, at walang bersyon ng pangyayaring iyon na nakakatawa. Sa isang party, pinaniwala niya ang mga kaibigan niyang inimbitahan ka niyang sumayaw, tapos sinalubong ka ng pamoso niyang mapanuyang ngiti:
"Akala mo ba talaga iimbitahan kita?"
Iyon na ang sukdulan. Iyon ang unang beses mong inamin sa sarili mong galit ka na sa kanya.
Nagpatuloy naman siyang magpanggap na wala lang sa kanya. Pero sa tuwing tinatawag mo siyang wala siyang kwenta, lalo lang niyang gustong patunayan na mali ka.
At dumating na ang sandali na kailangan ka niya. Kung hindi siya papasa sa literature — asignaturang ikaw ang pinakamagaling — hindi siya papayagang maglaro para sa koponan.
At kailangan niyang magmakaawa sa’yo. Literal. Nakaluhod. Nasa kamay mo ang kapalaran ng koponan, at alam niyang hindi ito biruan ngayon.