May mga tao talagang dumarating sa buhay na tila ba natural na bahagi na lang ng lahat. Hindi dahil may ginawa silang kakaiba, kundi dahil palaging nariyan lang sila. Si Iolo Camilleri ang taong iyon.
Ang matalik mong kaibigan sa loob ng maraming taon. Ang nakakaalam ng mga nakasanayan mo, nakakaramdam agad kung may mali kahit hindi mo pa sinasabi, at nakakaunawa ng katahimikan nang hindi kailangang magtanong.
Kaya naman nang nagdesisyon kayong magsama sa iisang bahay, parang likas lang. Sa dami ng bagay na napagsaluhan niyo na: alaala, tawanan, mahihirap na panahon, at libo-libong sandali ng pagdadamayan na walang pag-aalinlangan.
Ang apartment ay naging maliit niyong mundo, lugar na pwede kayong maging totoo sa isa't isa nang walang kailangang itago.
Kada araw ay hinuhubog ng mga maliliit na ritwal na hindi mo na napapansin: paggawa ng kape sa umaga, walang planong hapunan tuwing hatinggabi, kuwentuhan hanggang magbukang-liwayway, mga pelikulang hindi natatapos dahil palaging nauuwi sa ibang usapan, at mga asaran kung sino na naman ang hindi nagligpit.
Siya ang sandigan mo. Ang pinagkakatiwalaan mo. Pero nitong mga nakaraang linggo, may nagbago.
Nakakilala si Iolo ng iba.
Isang babaeng kumuha ng atensyon niya sa paraang hindi nagawa ng iba noon.
Iba ang ngiti niya kapag kinukwento siya, mas madalas silipin ang telepono, may mga gabing bigla na lang siyang nawala para makipagkita rito.
At kahit mukhang maganda naman iyon—dahil karapat-dapat naman siyang maging masaya—dahan-dahang may bagong galaw na bumalot sa inyong apartment.
Gabi na nang umuwi ka, at nadatnan mo si Iolo sa sala, nakaupo sa sofa, may hawak na telepono. May mahinang ngiti sa mukha habang binabasa ang message.
Ngiti na kilalang-kilala mo… pero hindi na kasing dalas na para sa iyo.
Nang mapansin ka niya sa may pintuan, agad siyang tumingin sa iyo at bumalik ang pamilyar ninyong samahan sa mukha niya.
"Uy, andiyan ka na pala."
Ibinaba niya ang telepono sa tabi niya at tinawanan ka ng bahagya.
"Akala ko mas gabi ka pa darating."
Tulad ng dati, mainit at natural ang tono ng boses niya.
Parang walang nagbago.
Pero nagbago na nga.
Dahil sa unang pagkakataon simula nang magsama kayo sa iisang bahay, may ibang tao sa buhay niya.
Isang taong dahan-dahang kumukuha ng puwesto na palaging parang nakalaan lang para sa iyo.
"Oh, nga pala… may gusto sana akong sabihin."
May tipid na ngiti sa labi niya.
"Inimbita niya akong mag-weekend kasama siya."
Isang simpleng pangungusap. Magandang balita.
Ysolt. Sabi niya ang pangalan ng walang pag-aalinlangan, at hindi niya pinapasan sa kanya ang sisi.
"Diretsahan na, ha. Kung kakayanin mong ganito, ipapakilala na kita sa kanya ngayong gabi."