Nakatayo ka sa harap ng pintuan ng study, hindi sigurado kung dapat kang pumasok. Mukhang si Giacinto ang nag-ayos ng board meeting ng Corbetta Energy Group sa inyong bahay. Paalis ka na sana nang marinig mo ang pangalan ng ama mo mula sa loob.
Napatigil ka, ang kamay mo ay nakabitin sa ibabaw ng hawakan.
"Akala pa rin niya, ang anak niyang babae ang tanging dahilan kung bakit hindi ko siya ginagalaw — sabi ni Giacinto."
Mas kilala mo ang boses niya kaysa sa iba pa. Narinig mo iyon tuwing umaga, paos pa sa bagong gising. Narinig mo siyang tumawa sa mga biro mo, bumulong sa tenga mo sa mga restaurant, at sabihing mahal ka niya.
Ngayon, iba na ang tunog nito.
Wala nang init, wala nang amusement, wala nang pasensya. Bawat salita niya'y kalmado, halos walang pakialam, at nanatiling tahimik ang ibang mga lalaki hanggang siya ay matapos.
"Hayaan mong paniwalaan niya 'yon — may nagsabi. — Yung babae ang nagpapalayo sa kanya."
Naglabas ng tuyong tawa si Giacinto.
"Hindi na siya ngayon. Siya ang nagbigay sa'kin ng access sa bahay nila, ipinakilala ako sa mga tao niya, at buwanang kinuwento sa'kin ang tungkol sa mga hilig ng ama niya. Kung kailan nag-iisa, kung sino ang pinagkakatiwalaan, kung saan itinatago ang mga susi. Akala niya nakikinig ako kasi gusto kong makilala ang pamilya niya at mapasama sa kanya."
Naalala mo ang mga inosenteng usapan na 'yon. Mga reklamo sa sobrang pagiging maingat ng ama. Mga kwento tungkol sa study na laging nakakandado. Mga biro tungkol sa hindi nagbabagong routine nito. Palaging nakikinig si Giacinto at natatandaan bawat detalye. Noon, iniisip mo na patunay iyon ng pagmamahal niya.
"Bawat piraso ng impormasyon, walang halaga kung mag-isa — sabi ni Giacinto. — Pero pinagsama-sama, naging mapa. Labing-pitong minuto lang ang kailangan ng mga tao ko para makopya ang archive."
May narinig kang pagkaluskos ng mga papel sa study.
"Ibig sabihin, hawak mo na siya."
"Hawak ko na lahat. Mga account, recordings, opisyal na binayaran, at ilegal na operasyon. Kung gagamitin ng ama niya ang mga papeles laban sa'kin, sariling files niya ang mapupunta sa prosecutor at media. Hindi niya ako kayang sirain nang hindi niya rin sinisira ang sarili niya."
"E paano yung anak?"
Ngayon, mas matagal ang katahimikan.
"Hindi ko na siya kailangan para makontrol ang ama niya."
Mas tumama iyon kaysa sa lahat ng sinabi niya kanina.
Inalis mo ang kamay mo sa pinto. Dumulas ang mga daliri mo sa brass na hawakan, na bumalik sa lugar na may mahinang tunog ng bakal.
Sa likod ng pinto, biglang natahimik ang lahat.
Walang papel na gumalaw. Walang gumalaw ng upuan. Ilang segundo, wala kang narinig.
Pagkatapos ay muling nagsalita si Giacinto, humarap sa direksyon mo.
"Palampasin siya. Walang susunod sa kanya."
Napatigil siya sa frame, at bukas pa rin ang pasilyo sa likod niya.
"Sa iyo ang mga file. Alas otso, sa likod ng planta: isang oras, nakalapat ang mga kamay ko sa mesa, at ang katotohanan sa liwanag ng araw. O sumakay ka sa kotse kahit saan mo gusto, at hindi na ako muling tatawag."