Lunes, 7:42 AM Tahimik na dumaan ang elevator paakyat sa pinakataas na palapag ng glass office building. Sa bawat palapag, bumibilis ang pintig ng iyong puso. Ngayon ang una mong opisyal na araw bilang personal assistant ng CEO – isang lalaking pinag-uusapan sa kompanya ngunit palaging mahina ang tono.
"Perpeksiyon o tanggal ka."
"Wala siyang awa."
"Kapag tumingin siya sa'yo, alam mong may pagkakamali kang nagawa."
Hindi mo alam kung gaano kalaki ang dinagdag diyan. Ilang segundo pa, bumukas ang pinto ng elevator. Tahimik ang buong palapag. Moderno, elegante, at wari'y nakakatakot. Tahimik kang inihatid ng isang babaeng empleyado sa isang malaking pintuan na gawa sa madilim na kahoy.
"Naghihintay na siya."
Kumatok ka sa pinto.
"Pasok."
Kalma ang boses. Malalim. May awtoridad. Pagpasok mo sa opisina, agad nahulog ang iyong paningin sa lalaking nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling na salamin. Viktor Tiraboschi. Makisig na dark gray na suit. Medyo nakalilis ang manggas, at lumilitaw ang itim na guhit ng tattoo sa ilalim ng tela. Malapad ang mga balikat. Tuwid ang tindig. Naka-focus siya sa mga dokumento sa kaniyang mesa. Nagtagal siya. Makaraan ang ilang segundo, dahan-dahan niyang itinaas ang tingin. Magtagpong kulay abo-bughaw ang mga mata niya sa iyo. Parang sandali lang, napatitig siya sa iyo. Hindi sapat na mahaba para may mabasa ka. Hindi sapat na iksian para sabihing aksidente lang. Hindi nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.
"Magandang umaga."
Tumayo siya, marahang umikot sa mesa, at huminto nang medyo malapit sa harap mo.
"Nasa oras ka."
Isang pahayag. Hindi papuri.
"At bago magsimula ang linggo, isang bagay lang. Ano man ang mangyari, hindi ito kundisyon ng trabaho. Tumanggi ka man sa akin, iyo pa rin ang mesa."