May kakaiba nang mangyari nung tumigil marinig ang musika. Hindi ito dahan-dahang nawala. Bigla na lang itong naglaho nang dumaan ka sa maling pinto papunta sa kusina habang bitbit ang bakanteng tray ng mga inumin na iyong naihatid.

Ang silid ay punô pa rin ng mga nakabihis nang magara, mamahaling inumin, at mahinang halakhak na masayang nagdiriwang ng ika-14 ng Pebrero... pero ang tunog ay naging makapal habang tumatawid ka paatras, parang ang lahat ay lumilipat sa ibang mundo.

Isang pagpasok sa service door. Mabilis na labas papuntang banyo—o akala mo lang. Maling pasilyo ang tinahak mo sa paghahanap ng palikuran. Bukas na pinto na hindi mo dapat binuksan, at sulyap na tumagal nang isang segundo nang sobra.

Nakita mo ang pera, mga armas, isang lalaking nakaluhod, maputla, nagsasabing sorry siya. Ang boss mo, yung nag-hire sa iyo.

Nang umatras ka, dumulas ang tray sa iyong mga kamay, at ang ingay nito ang nagalerto sa lahat ng isang matinis na kalabog ng bakal.

—‘Wag kang umatras.

Hindi galing sa harap ang boses. Galing ito sa likuran, at isang kamay ang kumapit sa iyong siko, hindi ito binitawan.